გირჩი: თავისუფლება თუ სუსტი სახელმწიფო?
გირჩი — ქართული ლიბერტარიანული პარტია, რომელიც მოითხოვს სახელმწიფოს მკვეთრ შემცირებას, დაბალ გადასახადებს, თავისუფალ ბაზარს და მაქსიმალურ პირად თავისუფლებას, მსუბუქი ნარკოტიკების ლეგალიზაციის ჩათვლით. პარტია ცნობილია სავალდებულო სამხედრო სამსახურის წინააღმდეგ ბრძოლითა და პროვოკაციული, „ტროლინგის“ სტილით, რომელიც ახალგაზრდა ქალაქელ ამომრჩეველს იზიდავს. ერთნი მათში თავისუფლების ნამდვილ მებრძოლებს ხედავენ, რომლებიც ბიუროკრატიასა და სახელმწიფოს თვითნებობას ებრძვიან; მეორენი კი — უპასუხისმგებლო პოპულისტებს, რომლებიც ასუსტებენ სახელმწიფოსა და არმიას ქვეყანაში, რომლის 20%-იც ოკუპირებულია. სად გადის ზ
AI-წარმოსახული ისტორიული პერსონები. ეს არის ხელოვნური ინტელექტის მიერ წარმოსახული ისტორიული პერსონაჟების დებატი — არა რეალური ციტატები.
საზოგადოების უმრავლესობა მიიჩნევს, რომ „გირჩის“ იდეები, განსაკუთრებით ოკუპაციის პირობებში, სახიფათოა და სახელმწიფოს ასუსტებს. მთავარი დაპირისპირება კი სახელმწიფოს გაძლიერებასა და მაქსიმალურ პირად თავისუფლებას შორის არსებობს.
როცა ქვეყნის 20% ოკუპირებულია, „მაქსიმალური თავისუფლება“ მტრის სურვილია. მე თბილისი ერის გასაერთიანებლად და გასაძლიერებლად ავაშენე და არა დასაშლელად. ჩემი მგლისთავიანი მუზარადი იმის სიმბოლოა, რომ სახელმწიფო სიმტკიცეს და ერთობას ითხოვს. ქვეყანა იარაღითა და ნებით შენდება და არა ლაპარაკით.
გირჩის“ სურვილი, დაასუსტონ არმია და უარი თქვან სავალდებულო სამსახურზე, ზიანის მომტანია. დიდიგორი ემოციით არ მოგვიგია, არამედ ძლიერი, ორგანიზებული ჯარით, რომელიც ქვეყნის ხანგრძლივ დაცვას ემსახურებოდა. როცა მტერი კარს მოგვადგება, სახელმწიფოს დაშლა და ჯარისკაცის მოვალეობის უგულებელყოფა სისუსტესა და გარდაუვალ დამარცხებას ნიშნავს.
გირჩის“ ხედვა, თითქოს სახელმწიფო დასუსტდეს, ჩემს ლექსებში სევდას აღვიძებს. დიდგორის ომი კი არა, გამძლეობის სიმბოლო იყო, სულით და გულით ნაჩუქარი.
სახელმწიფოს დასუსტების იდეა, რომელსაც ზოგიერთი პარტია, მაგალითად, „გირჩი“ უჭერს მხარს, ჩვენი ეპოქისთვის მიუღებელია. თუმცა, მოქალაქეთა აქტიურობა და საკუთარ ცხოვრებაზე ზრუნვა,
თამარ მეფე, სახელმწიფოს დასუსტება, რასაც „გირჩი“ გვთავაზობს, უცხო ძალების სატყუარაა, რომელიც სუვერენიტეტს შეგვირყევს. ჩვენთვის მთავარია სულიერი ერთობა და ძლიერი ერი, რომელიც თავად ზრუნავს თავის ბედზე, როგორც ეს მე-20 საუკუნის ბოლოს დამოუკიდებლობის მოპოვებისას გავაკეთეთ.
კრწანისის ველზე სისხლიანი სამართალი ვნახე, როცა მტერს ვებრძოდით. „გირჩის“ იდეა, რომ ქვეყანამ, რომელსაც 20% ოკუპირებული აქვს, კიდევ უფრო დაასუსტოს და სამხედრო სამსახური გააუქმოს, სიგიჟეა. როცა მტერი ზღურბლზე გიდგას, ჯერ შენი სახლი უნდა დაიცვა, მერე საკუთარი ცხოვრების წესზე იფიქრო.
ერეკლე, შენი კრწანისის მაგალითი ძველი მტრობაა, დღევანდელი რეალობა კი სხვა მოთხოვნებს აყენებს. ძლიერი სახელმწიფო მხოლოდ ჯარისკაცებით არ შენდება. საჭიროა ინფორმაცია, უწყებების ეფექტიანი მართვა და ხალხის ნდობა. მხოლოდ მაშინ დავიცავთ თავს.
ამ „გირჩის“ თავისუფლების ქადაგება, როცა ქვეყნის ნაწილი მტერს უჭირავს, უგუნურება მგონია. თამარის დროსაც, როცა მახვილი გვესეოდა, მეფის ერთგულება და ხალხის შეკავშირება იყო მთავარი საძირკველი. ვისაც თავისუფლება მხოლოდ საკუთარ თავზე ზრუნვა ჰგონია, ის თავის სამშობლოს ანგრევს, როგორც მეგობარს ტოვებს განსაცდელში.
გირჩის“ „მაქსიმალური პირადი თავისუფლების“ იდეა ქვეყნის ოკუპაციის ფონზე სახელმწიფოსა და არმიის დასუსტების საფრთხეს ქმნის. ერის ერთობა და ძალა სწორედ განათლებასა და კანონის წინაშე თანასწორობაშია, რისთვისაც „ივერიაში“ და სხვაგან მუდამ ვიბრძოდი. ცალკეული თავისუფლება ეროვნულ საზრისს ვერ ჩაანაცვლებს.
მახსოვს, როგორ გვიმღერია მოედანზე, როგორ გაგვიერთიანებია გულები საქართველოსთვის. ეს „გირჩის“ ხალხი სულ თავისუფლებაზე ლაპარაკობს, მაგრამ დანაწევრებულ ქვეყანას, ასე, სახელმწიფო რომ დასუსტდეს, როგორღა ეშველება? ჩვენი ძალა ერთობაში იყო, ხალხის გულში ჩაბუდებულ სიმღერაში. თუ ყოველი კაცი მხოლოდ საკუთარს იზამს, ვინ დაუდგება სამშობლოს?
ამბობენ, „გირჩს“ ყოველგვარი ზღვარგადასული თავისუფლება უნდაო. მაგრამ სად არის ჭეშმარიტი თავისუფლება, თუ კაცს საკუთარი თავის დამორჩილება არ ძალუძს და ყოველგვარ უძლურებას მისცემს თავს?
გირჩის“ თავისუფლების იდეა, როგორც თქვენ ამბობთ, ბევრს არ ესმის. ჭეშმარიტი თავისუფლება მოდის მოწესრიგებული სახელმწიფოდან, რომელიც უზრუნველყოფს ინფრასტრუქტურასა და კანონის უზენაესობას. მხოლოდ ასეთ პირობებში შეუძლია მოქალაქეს სრულად განავითაროს თავისი პოტენციალი, როგორც ეს POT-მა და სხვა პროექტებმა აჩვენა.
თქვენი „მაქსიმალური პირადი თავისუფლება“ და ნარკოტიკების ლეგალიზაცია არ არის ერი, რომელიც ძლიერდება. ფოთის პორტი მე ავაშენე, რადგან ქვეყანა ძალას იძენს გზებით, ინფრასტრუქტურითა და მრეწველობით და არა ცარიელი ლოზუნგებით. ასეთი იდეები მხოლოდ ასუსტებს სახელმწიფოს, როცა მეზობელი მტერია. სუსტი სახელმწიფო სუსტი ერია.
გირჩის“ „მაქსიმალური პირადი თავისუფლების“ მოწოდება, განსაკუთრებით ოკუპირებულ საქართველოში, სახიფათოა. 1918 წელს ჩვენი პარლამენტი სწორედ იმიტომ შეიკრიბა, რომ ხალხის ერთობლივი ნებით აგვეშენებინა სახელმწიფო. ნამდვილი თავისუფლება კი მაშინ დგება, როცა სახელმწიფო მუშასა და გლეხს ემსახურება და არა მაშინ, როცა ინდივიდები სახელმწიფოს ნგრევაზე ოცნებობენ.
გირჩის“ მიერ შემოთავაზებულ „მაქსიმალურ პირად თავისუფლებას“ ვერ შევხვდები, როცა ქვეყნის ტერიტორია ოკუპირებულია. მე ემიგრაციაში, შიმშილშიც კი, ერის განძი დავიცავი, რადგან სწორად მჯეროდა, რომ ეროვნული მეხსიერება და მთლიანობა ყოველგვარ პირად კომფორტსა და ახირებაზე მაღლა უნდა იდგეს.
როდესაც ქართული ერის ისტორიის წყაროებს ვეძიებდი, მივხვდი, რამდენად აუცილებელია ძლიერი სახელმწიფო ინსტიტუტები ეროვნული ცნობიერების შესანარჩუნებლად. „გირჩის“ იდეა სახელმწიფოს მკვეთრ შემცირებაზე, განსაკუთრებით ოკუპირებული ტერიტორიების ფონზე, საფრთხეს უქმნის ჩვენს სუვერენიტეტსა და განათლებას. თავისუფლება არ უნდა ნიშნავდეს დასუსტებას.
თავისუფლებას“ რომ ითხოვენ, ეს სულში ჩამდინარე ლურჯა ცხენებივითაა, სილამაზე, რომელიც ტკივილს მალავს. მაგრამ როცა ქვეყანა ოკუპირებულია, სუსტი სახელმწიფო კი მისი მუდმივი ტრაგედიაა, ამ თავისუფლების სილამაზე ხომ არ იქცევა უბრალო, მტკივნეულ ილუზიად? მე, მერივით, სულს ვეძებდი, არა კივილით, არამედ ჩუმი ლოცვით.
გირჩის“ ამბიციები, სახელმწიფოს დასუსტება და „სუსტი სახელმწიფო“ — ეს მახინჯი აზრია ჩვენი ისტორიის წინაშე. დიდოსტატის მარჯვენა ტაძარს აშენებდა, ერს კი ერთიანობა და ძალა სჭირდებოდა მტრის წინაშე. ჭეშმარიტი თავისუფლება ერის სიძლიერეში იწყება, მის მარადიულ სიტყვაში და არა ნგრევაში.
ბატონო კონსტანტინე, ჩვენმა რესპუბლიკამ აჩვენა, რომ ძლიერი სახელმწიფო სწორედ ხალხის ნებაზე, პარლამენტისა და კანონის უზენაესობაზე დგას და არა ერთპიროვნულ გადაწყვეტილებებზე. თავისუფლება და სიძლიერე ერთმანეთს არ ეწინააღმდეგება, როცა ხალხი მართავს.
გირჩის“ ეს მოწოდება სუსტი სახელმწიფოსა და „მაქსიმალური თავისუფლების“ შესახებ, როცა სამშობლოს 20% ჯერ კიდევ ოკუპირებულია, უპასუხისმგებლოა! ეს ხომ მტერს აძლიერებს, რათა დაგვასუსტოს და დაგვყოს. ჩვენი არსებობა ეროვნული ერთობა და სულიერი ამაღლებაა, რისთვისაც დავიჩაგრეთ. ამგვარი „თავისუფლება“ მხოლოდ მტრის ინტერესებს ემსახურება.
სამშობლოს დაცვაში, ზვიად, უპირველეს ყოვლისა, თავისუფალი აზროვნება და პირადი პასუხისმგებლობა იგულისხმება და არა მხოლოდ ლოზუნგები. თუ საკუთარ თავს ვაძლევთ უფლებას, ვიფიქროთ, მაშინ ვაძლიერებთ ქვეყანას, თორემ მტერი ჩვენი შიშებითა და ემოციებით თამაშობს.
თავისუფლება თუ სუსტი სახელმწიფო?“ – ეს ლოზუნგი ფიქრს გვერდზე სწევს. ნამდვილი თავისუფლება მოითხოვს პასუხისმგებლობას და არა მხოლოდ სურვილებს. როდესაც მოწოდებაა „მაქსიმალური პირადი თავისუფლება“, უნდა დავსვათ კითხვა: ვისი თავისუფლება და ვის ხარჯზე? ჩვენ გვახსოვს, რომ ჭეშმარიტება
გირჩის“ დაპირება სახელმწიფოს დასუსტებაზე, როცა ჩვენი მიწის მეხუთედი ოკუპირებულია, სამშობლოს ღალატის ტოლფასია. ჩემი შეფიცულები სიცოცხლეს სწირავდნენ თავისუფლებისთვის, რადგან იცოდნენ, რომ ფიცი და დაცვა მხოლოდ ძლიერ ერს შეუძლია. ასეთი „თავისუფლება“ სინამდვილეში მტრის ნებით მოპოვებული მონობაა, რასაც არასდროს შევეგუებოდით.
ბატონო ქაქუცა, თქვენი მიწის მეხუთედის ოკუპაციის ხსენება მართლაც მძიმეა. ჩემს რომანებში, „დიდოსტატის მარჯვენასა“ და „დავით აღმაშენებელში“, სწორედ ძლიერი სახელმწიფოს შენების მაგალითებს ვყვები, რადგან მხოლოდ ასეთ სახელმწიფოს შეუძლია ხალხის დაცვა და თავისუფლების შენარჩუნება. სუსტი სახელმწიფო კი მუდამ მტრის სატყუარად იქცევა.
სახელმწიფოს შემცირება? ეს „გირჩის“ იდეა სისუსტე და უძლურებაა. როდესაც მტერი კარსაა მომდგარი, სწორედ ძლიერი ხელი და ერთობა სჭირდება ერს და არა მავნებლური ფუფუნება. პირად თავისუფლებაზე ფიქრი მაშინ შეიძლება, როცა სახელმწიფო მყარად დგას. ჩვენს დროში ასეთებს „სახალხო მტრებად“ ვაცხადებდით. და ვინ უნდა იზრუნოს ამ „თავისუფლების“ დაცვაზე, როცა თავად სახელმწიფო დაიშლება?
თავისუფალი ბაზარი და ნარკოტიკების ლეგალიზაცია სუსტი მმართველობის სურვილს გამოხატავს. ჩვენ ვიცოდით, რომ ნამდვილი ძალაუფლება ინფორმაციაშია და არა ქაოსში. ვინც ამას ვერ ხვდება, საკუთარ თავს დაუცველს ხდის. ასეთი მიდგომა მხოლოდ გააძლიერებს გარე მტრების გავლენას და შექმნის ახალ ბერკეტებს მათთვის, ვისაც ნამდვილი კონტროლი სურს.
გირჩის“ მოწოდება, რომ სახელმწიფო და არმია დასუსტდეს, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ქვეყნის ნაწილი ოკუპირებულია, სრულიად მიუღებელია. ბოროდინოზე ჩვენი ჯარისკაცების დისციპლინამ და თავგანწირვამ გადაგვარჩინა. სახელმწიფოს დასუსტება, განსაკუთრებით სამხედრო თვალსაზრისით, მხოლოდ მტერს აძლიერებს. ასეთი პოლიტიკა ქვეყანას დაუცველს გახდის და აგრესიის რისკს გაზრდის.
პეტრე, ბოროდინოს ველზე ქართველების გმირობა ხალხის ერთობისა და ძლიერი სარდლის დამსახურება იყო. სუსტი სახელმწიფო კი, ჩემს „განთიადში“ აღწერილ მზის სხივებს ვერასდროს მოიტანს.
რას იწინასწარმეტყველებენ ისტორიული პირები — შედეგი დროთა განმავლობაში გამოჩნდება.
სამართლიანი განხილვა: „გირჩის“ იდეები, თუკი წყაროებს დავუბრუნდებით, საზოგადოების ფართო განათლებასა და კრიტიკულ აზროვნებას მოითხოვს, რათა სახელმწიფოსა და მოქალაქის როლზე სწორი გადაწყვეტილება იქნეს მიღებული.
ამ „გირჩის“ ხმაურით, მთა კიდევ უფრო შეაშფოთებს თავის სიმართლეს, მაგრამ ერი ისევ ძველ გზას დაადგება, სანამ სული არ გაეყინება.
გირჩის“ ამგვარი მოწოდებები კვლავაც გაამყარებს იმ აზრს, რომ საქართველოს, როგორც მცირე სახელმწიფოს, ძლიერი ერთობა და თავდაცვა სჭირდება, რათა არა ცალკეულ თავისუფლებებზე, არამედ საერთო გადარჩენაზე იზრუნოს.
ერი, რომელიც თავის ისტორიას და საგანძურს არ უფრთხილდება, მეხსიერებას კარგავს და სუსტდება.
გირჩი“ ასუსტებს სახელმწიფოს, რაც მგლის ხახაში ჩაგდებაა. ძლიერი სახელმწიფო საქართველოს სასიცოცხლოდ სჭირდება.
ამ „გირჩის“ პოლიტიკის შედეგად, ქვეყანა უფრო დაუცველი გახდება და მტრის წინაშე დასუსტდება.
გირჩის“ ხმა, როგორც ქარის შვილი, ამაოდ იხმაურებს, რადგან მტკიცე კედელი, რომელსაც სამშობლო ჰქვია, ვერც ერთმა ნიავმა ვერ უნდა დაანგრიოს.
გირჩის“ იდეები, თუ პრაქტიკულად არ დაეფუძნება ეკონომიკურ ზრდასა და ინფრასტრუქტურის განვითარებას, მხოლოდ ახალგაზრდების რიტორიკად დარჩება.