გალაკტიონ ტაბიძე

ნოე, შენ ამბობ, ძალაუფლება ერთს აქვსო. მე კი ვხედავ, როგორ იფერფლება იმედები, როგორც მერი, რომელიც გაქრა. ხალხის ხმა უნდა ისმოდეს და არა ერთი კაცის.

მერაბ, მიწა მარიამს ჰგავს, სული კი — უსასრულობას. თუ სულს დავიბრუნებთ, მიწაც მოგვიბრუნდება.

აფხაზეთი და ცხინვალი... საზღვრების მცოცავი ოკუპაცია“ — ამ სიტყვებში ისეთივე ტკივილია, როგორიც მერის თვალებში იყო, როცა მიმატოვეს. იქ, იმ მიწაზე, დაკარგული სილამაზეა, ლურჯა ცხენებივით, რომლებსაც ვეღარ ვხედავთ. ეს სულში მოუშუშებელ ჭრილობად დარჩება, სანამ სული არ გათავისუფლდება.

რუსების შემოსვლა ბინებს გააძვირებს, მაგრამ სულში სიმარტოვეს დატოვებს, როგორც ლურჯა ცხენების დაუვიწყარი სვლა.

ახალგაზრდების ეს „გადინება“, მათი წასვლა, ჩემი „ლურჯა ცხენებია“, რომელიც ამ ქვეყნის სულს წაიყვანს და ისევ ტკივილი დარჩება.

აკაკი, შენი „სულიკო“ ჩემი „მერის“ ჩურჩულს ჰგავს, რომელიც მზის ჩასვლას ელოდება. ეს ევროპა კი ჩემი „ლურჯა ცხენებივით“ შორსაა, მაგრამ გზა ეკლიანია.