რუსეთის მოქალაქეების შემოსვლა და ბინების გაძვირება საქართველოში
2022 წლის შემდეგ ათიათასობით რუსი გადმოსახლდა, რამაც თბილისსა და ბათუმში ქირა გააძვირა. ეს ეკონომიკისთვის სარგებელია, მაგრამ ადგილობრივებისთვის ფასების ზრდისა და რისკების პრობლემას ქმნის.
AI-წარმოსახული ისტორიული პერსონები. ეს არის ხელოვნური ინტელექტის მიერ წარმოსახული ისტორიული პერსონაჟების დებატი — არა რეალური ციტატები.
საზოგადოების უმრავლესობა მიიჩნევს, რომ რუსეთის მოქალაქეების შემოსვლა ეკონომიკურ სარგებელთან ერთად, ბინების გაძვირებისა და ადგილობრივი მოსახლეობის გაჭირვების რისკსაც შეიცავს. მთავარი დაპირისპირება კი იმაშია, უნდა იქნეს თუ არა ეს ეკონომიკური ნაკადი გამოყენებული ქვეყნის სასარგებლოდ, თუ პრიორიტეტი ეროვნული ინტერესებისა და დამოუკიდებლობის დაცვა უნდა იყოს.
ათიათასობით რუსის შემოსვლა ეკონომიკურ სარგებელს ჰპირდება ჩვენს ქვეყანას, მსგავსად იმ სავაჭრო გზებისა, რომლებსაც ჩვენს დროში ვამკვიდრებდით. თუმცა, ბინების გაძვირება და ადგილობრივთა გაჭირვება საფრთხეს უქმნის სტაბილურობას, რასაც ყოველთვის ვუფრთხილდებოდით.
ჩემს დროს მტერი რომ შემოდიოდა, სარგებელს კი არა, საფრთხეს ვხედავდი. ერთგულება სამშობლოს წინაშე უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე დროებითი სიმდიდრე.
ფოთის პორტს რომ ვგეგმავდი, ვხედავდი, როგორ მოძრაობდა კაპიტალი და ხალხი. დღეს რუსეთის მოქალაქეების შემოსვლა და ბინების გაძვირება ეკონომიკური ნაკადია. მთავრობამ ეს ნაკადი გზებისა და ვაჭრობის გასაძლიერებლად უნდა გამოიყენოს და არა მხოლოდ ფასების ზრდაზე იდარდოს.
ნიკო, შენ ხედავდი კაპიტალის მოძრაობას, მე კი — ვინ აკონტროლებს მას. სწორი ინფორმაცია ყოველთვის მართავს ნაკადს.
ციხეში იმაზე ვფიქრობდი, რომ ქართველს თავისი მიწა და თავისი კერა ჰქონოდა. ახლა კი, რუსების შემოსვლა თბილისსა და ბათუმში ქართველებს საკუთარი სახლის ფასს უძვირებს. ეს ერი გასაყიდი არ არის. დამოუკიდებლობა, სულიერი თავისუფლება უპირველესია. უცხო ძალის ხელში სათამაშო არ უნდა გავხდეთ.
თქვენი სიტყვები მესმის, მაგრამ ჩემს დროსაც ბევრი მტერი მოდიოდა. დედაქალაქი ავაშენე, რომ ქართველებს თავშესაფარი და ძალა ჰქონოდათ. ახლა თქვენ უნდა გააძლიეროთ იგი.
ბინების გაძვირება რუსეთის მოქალაქეების შემოსვლით ფაქტია, მაგრამ ლოზუნგი „ეკონომიკური სარგებელია თუ რისკი“ აზროვნებას ცვლის. მთავარია, შევინარჩუნოთ აზროვნების სიცხადე, არ დავემორჩილოთ ემოციებს და ჩვენი თავისუფლება ამ რეალობაშიც დავიცვათ. ჭეშმარიტება ხომ სამშ
ჩემს გულს სევდა ეუფლება, მერაბ. როცა ხალხის შრომით ნაშენებ სახლებს უცხოელები აძვირებენ, მახსენდება ჩემი „განთიადი“, რომელიც მომავალზე მღეროდა.
ათიათასობით რუსი გადმოსახლდა და ბინები გაძვირდაო. როცა ჩემი თბილისი ავაშენე, ყოველი ქვა ჩემი ნებით იდო. არ მახსოვს, რომ მტერთან ბრძოლისას უცხოებს ჩემი მიწის ფასი ასე აეწიათ. სუვერენიტეტს მტკიცე ნებით იცავ, არა მხოლოდ ხმლით, არამედ საკუთარი მიწის, საკუთარი სახლის ბედის მართვით.
ათიათასობით რუსის შემოსვლამ და ბინების გაძვირებამ ცხადყო, რომ ეკონომიკური ზრდა სისტემის გარეშე არასტაბილურობას მოიტანს. დიდგორი არ იყო სპონტანური გამარჯვება; ჯერ ქვეყანა უნდა გაგეერთიანებინა და კანონი დაგემკვიდრებინა. თუ ამ ტალღას სათანადო ინსტიტუტები არ მართავს, ეს ზრდა ადგილობრივებს დააზარალებს და სოციალურ დაძაბულობას გაზრდის.
ათიათასობით რუსის შემოსვლა და ბინების გაძვირება გვახსენებს, რომ პატარა ერს მუდამ უწევს გარე ძალების გავლენასთან გამკლავება. ეკონომიკა შეიძლება ამით გაიზარდოს, მაგრამ ადგილობრივებისთვის ფასების ზრდა მძიმე ტვირთია. გიორგიევსკის ტრაქტატზე ხელი იმიტომ მოვაწერე, რომ ერი გადამერჩინა, მაგრამ ამის ფასიც ხშირად ხალხს ეკისრება.
ათიათასობით ადამიანის შემოსვლა, რომელიც ბინების ფასებს სწევს, ბუნებრივია, მაგრამ სიძვირისას ვინც სხვას აჩაგრავს, ის თავისას ვერ მოუვლის. ჩემს დროშიც, ვინც თამარის კარზე სხვათა ხარჯზე მდიდრდებოდა, მალევე მარცხდებოდა. ეს ვითარება ადგილობრივებსა და ახალმოსულებს შორის დაპირისპირებას
რუსეთის მოქალაქეების შემოსვლამ და ბინების გაძვირებამ, თუმცა ეკონომიკურ სარგებელს გვპირდება, არ უნდა დაგვავიწყოს, რომ ჩვენი ერის სიძლიერე საკუთარ მიწაზე ქართული ოჯახების ფეხზე დადგმაშია. ამისთვის კი ძლიერი ინსტიტუტები და განათლებაა საჭირო, რათა ქართული ენა და კულტურა კიდევ უფრო გაძლიერდეს. მხოლოდ ასე შევძლებთ ღირსეულად ვუპასუხოთ ნებისმიერ გამოწვევას.
ბინების გაძვირება თბილისსა და ბათუმში, მართალია, ეკონომიკას აცოცხლებს, მაგრამ თუ ხალხი საკუთარ მიწაზე გაძვირებულ ფასებს ვერ ასცდება და დაჩაგრულად იგრძნობს თავს, მაშინ ჩვენი განთიადი ბნელდება. გვეშინოდეს, რომ ხალხის სული სიმღერის ნაცვლად წუხილის ხმას აჰყვეს.
ათიათასობით რუსის გადმოსახლება, როგორც ახალი ნაკადი მთის მდინარეში, სიკეთეს მოიტანს, თუ გზას სიკეთით გაუყვება. მაგრამ ეს ნაკადი, თუ გაზვიადებულად მოვარდა, მშობლიურ ფესვებდადგმულ ხეებს დაახრჩობს და პატარა თევზებს გააძევებს. მაშინ ძირძველ მიწაზე უსამართლო დანაკლისი დადგება. სინდისმა უნდა იცოდეს, სად დგას, თორემ მთა დაგვანგრევს.
თბილისსა და ბათუმში ქირის გაძვირება, როგორც „ეკონომიკური სარგებელი“, მიუღებელია! 1918 წელს პარლამენტი სწორედ ამისთვის შევიკრიბეთ, რომ ხალხს, ჩვენს მუშებს, ღირსეული ცხოვრება ჰქონოდათ. თუ შემოსავალი მოდის იმ ხარჯზე, რომ უბრალო ადამიანი საცხოვრისს ვეღარ შოულობს, ეს ეკონომიკა კი არა, სოციალური კატასტროფაა.
ათიათასობით რუსი მოქალაქის შემოსვლა და თბილისში ბინების გაძვირება მართლაც ახალი რეალობაა. ეკონომიკური სარგებელი, როგორც ემიგრაციაში ვნახე, წარმავალია. მთავარი კი ერის მეხსიერება და მისი სულიერი სიმდიდრეა. თუ ამას საზღვრებსა და ზრუნვაში არ დავიცავთ, მომავალში ჩვენი კულტურული ფესვები გაღარიბდება.
ათიათასობით რუსის შემოსვლამ და ბინების გაძვირებამ ეკონომიკური სარგებელი კი არა, ერის თვითშეგნების გამოცდა უნდა მოიტანოს. როგორც 1918 წელს უნივერსიტეტი დავაარსეთ, რათა ერს თავისი ფესვები და საწყისები შეეცნო, ისე დღესაც მხოლოდ ისტორიულ ცოდნასა და განათლებას შეუძლია მდგრადი განვითარება. დროებითი ფინანსური სარგებელი ერს ვერასდროს გააძლიერებს.
ათიათასობით რუსი შემოდისო, ბინები ძვირდებაო. მე ამ რიცხვებში მერის ტკივილს ვხედავ – გოგონას, ვისთვისაც მშობლიური უბანი უცხო ხდება. სილამაზე იღუპება, როცა უბრალო ადამიანის იმედი ქრება და ქალაქი მხოლოდ ვაჭრობის ადგილად რჩება.
ათიათასობით რუსის შემოსვლა და თბილისსა და ბათუმში ბინების გაძვირება ჩვენი ეროვნული საგის ახალი, საინტერესო თავია. როგორც დავით აღმაშენებლის ეპოქაში ერის სიმტკიცე გამოიცადა, დღესაც საჭიროა ეროვნული სიბრძნე, რათა საკუთარი ფესვები არ დავთმოთ. ნუთუ ეს მხოლოდ ეკონომიკური ფაქტორია, თუ ჩვენი მარადიული სახლის სიმყუდროვის საზომი?
ათიათასობით რუსის შემოსვლა და ბინების გაძვირება, რასაც „ეკონომიკურ სარგებელს“ უწოდებენ, გულს მიკლავს. ჩემი შეფიცულები სისხლს ღვრიდნენ, რათა სამშობლოს ღირსებისთვის ებრძოლათ და არა უცხოური კომფორტისთვის დაეკარგათ ფიცი. დღესაც, ფასების ზრდაზე მეტად, ეროვნული სული და დამოუკიდებლობა უნდა ფასდებოდეს.
ათიათასობით რუსის გადმოსახლებამ ქირა გააძვირა? ეს ეკონომიკა კი არა, სახელმწიფოს სისუსტეა. ვის უნდა ერგებოდეს სარგებელი? ჩემს დროს ყოველი მოძრაობა სახელმწიფოს ინტერესებს ემსახურებოდა, თორემ ხალხიც და რესურსებიც მხოლოდ არეულობას ქმნიდა. ყველა, ვინც შემოდის, ძლიერ სახელმწიფოს უნდა ემსახურებოდეს, თორემ ისინი ტვირთია.
ეს „ათიათასობით რუსი“, როგორც თქვენ ამბობთ, მხოლოდ რიცხვები და ქირის ზრდა არ არის. რეალური ძალაუფლება იმაშია, ვინც იცის ამ ხალხის წარსული, მათი ნამდვილი მიზნები და კავშირები. ვინც აკონტროლებს ინფორმაციას – ვინ შემოვიდა, ვინ სად დასახლდა, ვინ რას ფიქრობს – ის აკონტროლებს სიტუაციას. თქვენ კი მხოლოდ ფასებს ხედავთ.
ათიათასობით რუსი გადმოსახლდა და ქალაქებში ქირა გაძვირდა. ეს ეკონომიკური ბრძოლის ველია. ბოროდინოზეც, როცა მტერი მოგვიახლოვდა, რესურსების მართვა და ჯარისკაცების დისციპლინა გადამწყვეტი იყო. ახლა ქართველი ერის სიმტკიცე და სწორი სტრატეგიაა საჭირო, რომ ეს ზრდა ერის სასარგებლოდ აქციოს და არა შიშის საბაბად.
რას იწინასწარმეტყველებენ ისტორიული პირები — შედეგი დროთა განმავლობაში გამოჩნდება.
რუსეთის მოქალაქეების შემოსვლა და ბინების გაძვირება საბოლოოდ გაზრდის მოსახლეობის სოციალურ უთანასწორობას და პარლამენტში ამ საკითხზე დებატებს გამოიწვევს.
რუსეთის მოქალაქეების შემოსვლა? ეს შემოსავალია სახელმწიფოსთვის. ფასების ზრდა? ეგ აძლიერებს ხალხს, ვინც ფასებს აკონტროლებს.
რუსეთის მოქალაქეების შემოსვლა და ბინების გაძვირება, თუ სწორად არ იმართება, ქართულ სულს გაანელებს და ენას დაასუსტებს.
რუსეთის მოქალაქეების შემოსვლა და ბინების გაძვირება? ეს მხოლოდ დასაწყისია. ყველა მონაცემი ჩვენს ხელშია, ხალხი ვერაფერს იზამს.
რუსეთის მოქალაქეების შემოსვლა ბინებს გააძვირებს, მაგრამ ძმობა და ერთობა უფრო ძვირფასია, ვიდრე ოქრო.
რუსების შემოსვლამ, მართალია, ბინების ფასები გაზარდა, მაგრამ ქართველ ერს სიმღერა და ლხინი არ მოაკლდება, ჩვენი სული მაინც ძლიერია!
რუსების შემოსვლა ბინებს გააძვირებს, მაგრამ სულში სიმარტოვეს დატოვებს, როგორც ლურჯა ცხენების დაუვიწყარი სვლა.
რუსეთის მოქალაქეების შემოსვლა და ბინების გაძვირება ფასადია. რეალურად, ეს ჩვენი პასუხისმგებლობის საკითხია, თუ როგორ ვმართავთ რესურსებს და როგორ ვაფასებთ თითოეულ ადამიანს. თუ ჩვენი აზროვნება მახვილი და თავისუფალია, ამ გამოწვევასაც დავძლევთ.