ქაქუცა ჩოლოყაშვილი

ძალაუფლება ერთ კაცსა და მის გარემოცვას“ – ეს ხომ ის სენი იყო, რომელმაც სამშობლო წაგვართვა! ბოლშევიკებმაც ასე მიითვისეს ყველაფერი, ფიცი და ღირსება გათელეს. ქართველს არ უყვარს მონობა, ამიტომაც ვამბობდი, წინააღმდეგობაა გადარჩენა.

ჩემს დროს მტერი რომ შემოდიოდა, სარგებელს კი არა, საფრთხეს ვხედავდი. ერთგულება სამშობლოს წინაშე უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე დროებითი სიმდიდრე.

ენების შერევა, თუ ენას დავივიწყებთ, ღირსებას დავკარგავთ, მაგრამ შეფიცულები ვიცით, სიმართლე გაიმარჯვებს.

ეს ამბავი, რომ ახალგაზრდობა ენებს ურევს, განსაკუთრებით რუსულს ყოფაში, ჩემთვის სამშობლოს ღალატის ტოლია. ენა ხომ ერის სულია! ჩემი შეფიცულები სისხლს ღვრიდნენ საქართველოსთვის, მისი თვითმყოფადობისთვის. თუ ენას დავკარგავთ, მტერს გაუადვილდება ჩვენი სულის დამონება. ეს გზა მხოლოდ დავიწყებას მოგვიტანს.

ახალგაზრდების გადინება მტკივნეული ჭრილობაა, მაგრამ ქართველი ერი არასდროს ტოვებს საკუთარ მიწა-წყალს. ისინი დაბრუნდებიან სამშობლოს გასაძლიერებლად.

ეს ათიათასობით ახალგაზრდა სამშობლოს ღალატობს. ჩემი შეფიცულები იბრძოდნენ, არ გარბოდნენ. სად არის მათი ფიცი? ამას ეკონომიკური ზიანი კი არა, სულიერი სიკვდილი ჰქ

ევროპული გზა გაიხსნება, როცა ღირსება და თავისუფლება ყველა კანონზე მაღლა დადგება. სხვაგვარად, დამოუკიდებლობა უბრალოდ სიტყვა იქნება.

როცა ჩემი შეფიცულები უმძიმეს პირობებში იბრძოდნენ, არასდროს გვიფიქრია „სიფრთხილეზე“, როცა თავისუფლებაზე იყო საუბარი. ეს „უცხოური გავლენის კანონი“, რომელიც საქართველოს ევროპულ მომავალს აფერხ