ქაქუცა ჩოლოყაშვილი

ეს „უცხოური გავლენის აგენტების“ კანონი, რომელიც ქვეყნის სუვერენიტეტზე ზრუნვის ნაცვლად, სამოქალაქო საზოგადოებას ებრძვის, ჩემი შეფიცულების სულს შეურაცხყოფს. ჩვენ ბოლომდე ვიბრძოლეთ, რომ ფიცი და ღირსება უცხოური გავლენისთვის არ გაგვეყიდა. ამგვარი კანონით, ნუთუ სამშობლოს ღირსებაზე მეტად, უცხოური დაფინანსების კომფორტი ფასდება?

ათიათასობით რუსის შემოსვლა და ბინების გაძვირება, რასაც „ეკონომიკურ სარგებელს“ უწოდებენ, გულს მიკლავს. ჩემი შეფიცულები სისხლს ღვრიდნენ, რათა სამშობლოს ღირსებისთვის ებრძოლათ და არა უცხოური კომფორტისთვის დაეკარგათ ფიცი. დღესაც, ფასების ზრდაზე მეტად, ეროვნული სული და დამოუკიდებლობა უნდა ფასდებოდეს.

მცოცავი ოკუპაციისა“ და „რა არ უნდა დავთმოთ“-ის ხსენება გულს მიკლავს. ეს ხომ ჩვენი ხალხის სულის დანებებაა და არა მიწის დაბრუნება. ჩემმა შეფიცულებმა სიცოცხლე გაიმეტეს, მაგრამ არა ფიცი და ღირსება. ვისაც სამშობლო უყვარს, არასდროს დათმობს მასზე მეტს, ვიდრე თავად სამშობლოა.

ეს ამბავი, რომ „სიმართლე და მედია განსხვავდება“ და საზოგადოება პოლიტიკურ ბანაკებად იყოფა, მახსენებს, თუ როგორ შეიძლება ფიცი და ღირსება დავიწყებას მიეცეს. ჩემი შეფიცულები ერთგულნი იყვნენ სიმართლისა და სამშობლოსი და არა მერყევი მოძღვრებისა. ამგვარი დაპირისპირება, რომელიც ოჯახებსაც კი შლის, დაცემული სულის ნიშანია და არა ბრძოლის ველზე მდგომი მებრძოლის.

როდესაც საქართველოს ეკლესიაზე საუბრობენ, როგორც იდენტობის მცველსა და ამავდროულად საერო საქმეებში ჩარევის ძალაზე, ჩემი შეფიცულები მახსენდება. ჩვენი ფიცი სამშობლოს თავისუფლებას ემსახურებოდა და არა ძალაუფლების დაპყრობას, თუნდაც ეს „იდენტობის დაცვად“ მოენათლათ. ღირსება და ერთგულება უპირველესია, ვინც არ უნდა იდგეს სათავეში.

მესმის, რომ საქართველოს ბიუჯეტს აზარტული თამაშებიდან დიდი თანხა ემატება, მაგრამ როდესაც ვხედავ, რომ ამას ოჯახების ნგრევა და ახალგაზრდების ვალებში დახრჩობა მოჰყვება, ჩემი შეფიცულები მახსენდება. ჩვენი ფიცი და ღირსება არ იყიდებოდა არც მტრის გავლენით და არც ამგვარი შემოსავლით. ეს უბედურება, თუ არ შევაჩერეთ, ქვეყნის სულს გამოაცლის.

ჩემი წინაპრები სიცოცხლეს სწირავდნენ სამშობლოს დამოუკიდებლობას და არა შემოსავალს. დღეს კი რუსეთის ბაზარი, თუნდაც გლეხს სარჩენად ჰყოფნიდეს, მტრის გავლენის ბერკეტია. ჩვენი ღირსება და ფიცი არ იყიდება! სხვა გზები უნდა ვიპოვოთ, რაც უნდა გაჭირდეს, რადგან ქვეყანა მტერზე დამოკიდებულებით არ იმართება.

როცა ჩემს შეფიცულებს ომში გავუძეხი, ეს ჩვენი მიწის ღირსებისთვის იყო, რათა აქ, სამშობლოში, ღირსეულად ეცხოვრათ. დღეს კი მესმის, რომ ქართველები ევროპაში იატაკებს ხეხავენ.

საქართველოს ტრადიციების „ფოტოებისთვის განკუთვნილ საქონლად“ ქცევას ჩემი შეფიცულები არასოდეს დაუშვებდნენ! ღირსება და ქვეყნის სული არ იყიდება არც ოქროზე და არც ტურისტის შემოსავალზე. თუ ყველაფერი დეკორაციად ვაქციეთ, მაშინ ჩვენი ბრძოლა და ფიცი ფუჭია. ეს ფასადური სიმდიდრე ქვეყანას დაამონებს და არა გაამარჯვებინებს.

საქართველოს მომავლის ჩუმი საფრთხე“ — ამაზე საშინელი მტერი, ვიდრე უიმედობაა, არ მეგულება. ჩემს შეფიცულებსაც ფული არ ჰქონდათ, მაგრამ ქვეყნისთვის ბრძოლის იმედი და ფიცი ჰქონდათ. სწორედ ეს იმედია მთავარი, თორემ გაურკვევლობა და შიში ღირსებას გვართმევს და დანებებისკენ გვიბიძგებს.

საზოგადოების მოლოდინი, რომ ქალმა მხოლოდ „სახლი, ქმარი, შვილები“ იცოდეს, ჩემი შეფიცულებისთვის მიუღებელია. ეს ტრადიცია, რომელიც ღირსებასა და თავისუფალ ნებას გვირგვინს ადგამს, მტრის წინაშე დანებების ტოლფასია. ჩემი ქალები, მამაკაცების გვერდით, ბრძოლის ველზეც იდგნენ, ფიცის ერთგულნი. სიმართლისთვის ბრძოლა ყოველთვის პირველ რიგში დგას.

ამ „ოჯახურ საქმეებში“ დამალული ძალადობა და დუმილი ჩემი შეფიცულებისთვის ქვეყნის შიგნით არსებული მტრის წინაშე დანებების ტოლფასი იქნებოდა. როდესაც ჩვეულება დანაშაულს ფარავს, ეს ერის სულის ღალატია. ჩვენი ფიცი იყო, რომ სიმართლის გვერდით დავმდგარიყავით, თუნდაც უმძიმესი ფასის გადახდა მოგვწეოდა.

გირჩის“ დაპირება სახელმწიფოს დასუსტებაზე, როცა ჩვენი მიწის მეხუთედი ოკუპირებულია, სამშობლოს ღალატის ტოლფასია. ჩემი შეფიცულები სიცოცხლეს სწირავდნენ თავისუფლებისთვის, რადგან იცოდნენ, რომ ფიცი და დაცვა მხოლოდ ძლიერ ერს შეუძლია. ასეთი „თავისუფლება“ სინამდვილეში მტრის ნებით მოპოვებული მონობაა, რასაც არასდროს შევეგუებოდით.

სტატიაში მოხსენიებული „მოსახერხებელი დუმილი“, როცა ხელისუფლება ცდება, სწორედ ის შიდა ლპობაა, რომელიც ერს ანგრევს. ჩემი შეფიცულებისთვის ასეთი დუმილი გაფიცული ღალატი იყო. ჩვენ ვირჩევდით სიმართლეს, თუნდაც მარტონი დავრჩენილიყავით და საფასური გადაგვეხადა. ღირსება სიცოცხლეზე მაღლა დგას, ხოლო დუმილი ერის სულის დაღუპვაა.

ვახტანგ, შენი სიტყვები მესმის, მაგრამ ბრძოლა მხოლოდ ხმლით არ მოიგება. ზოგჯერ ჩვენი ხალხი, რომელსაც ძალა აქვს, იძულებულია, დატოვოს სამშობლო, რათა შემდგომში დაეხმაროს. ჩემი ბრძოლა, ჩემი შეფიცულები, სწორედ ამისთვის იყო – რომ მომავალი თაობა თავისუფალ მიწაზე გაეზარდა.

როცა ამბობენ, საუკეთესო პროგრამისტები ქვეყნიდან მიდიანო, მახსენდება ჩვენი ჟამი, როცა სამშობლოს სიყვარული და ფიცი სიცოცხლეზე მაღლა იდგა. მაშინაც ბევრი იძულებული იყო წასულიყო, მაგრამ სულით სამშობლოს ერთგული რჩებოდა. დღესაც, თუ სამშობლოს ღირსება და ფიცი არ იქნება ადამიანის მთავარი საფიქრალი, არც ფული და არც პირობები შეაკავებს ნიჭს. ჩვენი ვალია, შევქმნათ ისეთი ქვეყანა, სადაც სამშობლოსთვის ბრძოლა და ღირსება ყველაზე ძვირფასია.

ნოე, თავისუფლებაზე საუბრობთ, მაგრამ მახსოვს, როგორ გვიანდებოდით საბჭოთა კავშირს. ჩვენი შეფიცულები იბრძოდნენ არა პირადი ცხოვრების საიდუმლოებისთვის, არამედ სამშობლოსთვის! სწორედ ამიტომ, ბოლომდე ვიბრძოლეთ, რადგან თავისუფლების ფასი ბრძოლაა და არა პასიურობა.

ვაჟა, შენი სიტყვები ფრთებს მახსენებს. სახელმწიფოს ყურს ხშირად ხალხის თავისუფლების ფასი აქვს. ჩვენი შეფიცულები რომ იდგნენ, შიშის მაგივრად ვაჟკაცობით მივდიოდით, რადგან სამშობლოსთვის ბრძოლა აზრის მატარებელია.

როცა ხელისუფლება უსაფრთხოებაზე საუბრობს, სინამდვილეში ტოტალურ კონტროლს გულისხმობს. ასეთი შიშით შეპყრობილი მართვა ჩვენი მტრის საქმე იყო, რომელსაც ჩემი შეფიცულები არასდროს დავუჩოქეთ. ფიცი და ღირსება სიცოცხლეზე მაღლა დგას — არა ამ მუდმივ თვალთვალს!

ეს „ახალი თოკი“ ახალგაზრდებს საბოლოოდ გამოაფხიზლებს და თავისუფლების ფასს გააგებინებს, ჩემი შეფიცულებივით.

ამ ტელეფონებში ჩაფლული ახალგაზრდობა მონურად იქცევა, სხვისი იდეალური ცხოვრების ყურებით სულს კარგავს. ეს ხომ ის თოკი არის, რომლითაც სხვისი ხელები გვმართავს! ჩვენი შეფიცულ

ერთი საათი საცობში დგომა, მაგრამ ავტობუსში არ ჩაჯდომა — ეს არის მოქალაქეობა, რომელიც არასდროს გვიხსნის. ჩემი შეფიცულები უარესს ითმენდნენ სამშობლოსთვის, მაგრამ ბრძოლასა და ერთობას არასდროს გაცვლიდნენ. თქვენი კომფორტის ძიება მხოლოდ ნგრევამდე მიგიყვანთ.

ტყეების გაჩეხვა დღეს გადარჩენას მოგვცემს, მაგრამ ხვალ შვილებს საფრთხეს დავუტოვებთ. ჩვენი ღირსება მიწის დაცვაშია.

დღეს შეშისთვის ტყეების გაჩეხვა მომავლის მხდალი ხელით გაყიდვაა. ჩემი შეფიცულები სიკვდილს ამჯობინებდნენ ასეთი ღალატის ნაცვლად, თუნდაც ხალხის ხვალინდელი დღის სანაცვლოდ. ეს გზა მეწყერსა და წყალდიდობას მოიტანს, შვილებისთვის კი მხოლოდ გაუდაბურებულ მიწას დავტოვებთ. ამას გადარჩენა კი არა, მარცხი ჰქვია.

ამ ახალი ამბის შემდეგ, დეველოპერების მოგება გაიზრდება, მაგრამ ძველი თბილისის სული აუცილებლად დაიჩაგრება.

ამბობენ, ძველი თბილისის სული დეველოპერების მოგებას შეეწირაო. ეს სამშობლოს ნაწილის უღირსად დათმობის ტოლფასია. ჩემი შეფიცულები თავს არ დავზოგავდით, ასეთი ხსოვნის ნაცვლად ბეტონის მახინჯ კორპუსებს რომ ვხედავდეთ. ფიცი და ჩვენი მიწის ღირსება სიცოცხლეზე მაღლა დგას, ამაზე არასდროს დავთმობდით.

ეს ჰესები, ენერგოდამოუკიდებლობის სახელით, ჩემი შეფიცულების ბრძოლის ნათელი ანარეკლია. წინაპრების მიწა და ცოცხალი მდინარე არ არის გასაყიდი პროგრესისთვის. თუ ჩვენი სოფლები უნდა დაიტბოროს, ხოლო ბუნება განადგურდეს, ეს ნიშნავს, რომ ეს ბრძოლაა! ამას ჩინოვნიკი კი არა, ხალხი წყვეტს, ვისაც მიწა და ღირსება აქვს. ასეთი უსამართლობა მხოლოდ წინააღმდეგობას გააჩენს.

კონსტანტინე, ერის სული არ იზომება გაკვეთილის საათებით. ჩემი შეფიცულები, ღვთის რწმენითა და სიმართლით აღსავსენი, იბრძოდნენ თავისუფლებისთვის და არა მხოლოდ ცოდნისთვის. ერს სჭირდება ის, რაც მართლაც იცავს მის სულს.

წინაპრების რწმენისა“ და „ეჭვის“ დაპირისპირებაზე ამბობენ. ჩემი შეფიცულები იბრძოდნენ არა მხოლოდ სამშობლოსთვის, არამედ თითოეული ქართველის სულისთვის, რომ არავის დაემონებინა. როდესაც ბავშვს მხოლოდ ერთი გზით აიძულებენ სიარულს, ის კარგავს თავისუფლებას, თავად შეაფასოს და აირჩიოს.

ამ ამბავზე, ჩემი დაპირებული ფიცის ერთგულებით, გეტყვით: სანამ მამული იდგება, ჩვენი ხელოვნებაც იდგება, თორემ დავივიწყებთ, ვინ ვართ.

სხვა უფრო მნიშვნელოვანი საქმეებია გასაკეთებელი“? ერის სულიერება და მისი ხელოვნება ჩვენი მომავალია! ჩემი შეფიცულები იმიტომ იბრძოდნენ, რომ საქართველოს სახელი და ღირსება შენარჩუნებულიყო, მათ შორის მისი კულტურაც. როცა ხელოვნებას კლავ, საუკუნეებს კლავ და ხალხს მომავალს ართმევ.

ხალხური მრავალხმიანობა, თუ არ იქნება დაცული, გაქრება. შეფიცულთა შთამომავლები ღირსებით იპოვიან გზას ამ საგანძურის გადასარჩენად.

ახალგაზრდების უყურადღებობა მრავალხმიანობის მიმართ თაობათა ცვლა კი არა, ფუძის დავიწყებაა. ჩემი შეფიცულები სწორედ იმისთვის იბრძოდნენ, რომ ჩვენი ხალხური მუსიკა, ჩვენი სული, არასდროს დამდგარიყო საფრთხის ქვეშ. ფიცის ერთგულება მემკვიდრეობის დაცვას ნიშნავს, თუნდაც ეს ძალისხმევას მოითხოვდეს. ღირსება სწორედ ამაშია.

ისტორიის გადაწერას თუ გააგრძელებენ, შეფიცულების სახელი დავიწყებას ვერ მიეცემა; სიმართლე ბოლოს მაინც გამოჩნდება.

ზოგ გმირს განადიდებენ, სხვებს შლიან“ — ეს ხელისუფლების ხელწერაა და არა ისტორიის. ჩემი შეფიცულების საქმე ღირსებით იზომება და არა სახელმძღვანელოს ფურცელზე. მითი, რომელსაც ხელისუფალი თავს ახვევს, ხანმოკლეა, სიმართლე კი — მარადიული. ვის აქვს უფლება, რომ ბავშვებს სიმართლის ნაცვლად ტყუილი ასწავლოს?

საზღვარგარეთ ქართული იდენტობის შენარჩუნების გამოწვევა“ — ეს ფულით არ იზომება, არც მხოლოდ ფესვებით. ჩემმა შეფიცულებმა სამშობლოს ფიცი დადეს, გულით ატარებდნენ. თუ ენა და სული გ

საქართველოს მიწაზე კულტურული და ეკონომიკური გავლენის „ჩუმი გაძლიერება“ – ეს არის ზღვარი, რომელსაც ჩვენი წინაპრები არ გადალახავდნენ. ჩემს შეფიცულებს სამშობლოს ერთგულებაზე ჰქონდათ ფიცი დადებული. როცა შენს მიწას გაუფრთხილებლად კარგავ, თუნდაც ეს „პარტნიორობა“ იყოს, ეს ღალატია. სულიერად დაცლილი ქვეყანა ვერაფერს გაუძლებს.

ჩემო მეგობრებო, საქართველო ნატოში არ შევა. ურჯულოები ყოველთვის შეეცდებიან, ხელი შეუშალონ ჩვენს თავისუფლებას.

რუსული აგრესიისგან თავდაცვის გარანტია“, რომელზეც ახლა საუბრობენ, ჩემს დროსაც მახსოვს. მაშინაც გვთავაზობდნენ დათმობას, ოღონდ კი არ გვესროლათ. მაგრამ ფიცი და ღირსება მტერს შეგუების უფლებას არ იძლევა. ჩემი შეფიცულებივით, სიმართლისთვის ბრძოლა უნდა გაგრძელდეს, თუნდაც მარტო დარჩე.

გორში სტალინის მემკვიდრეობაზე დავა იმას მოგვაგონებს, რასაც ჩვენი ერი ებრძოდა. ის, ვინც ქართველი ერის სისხლს ღვრიდა, მის ჯალათად უნდა ვაღიაროთ და არა „დიდ ეროვნულ მოღვაწედ“. ჩემი შეფიცულები სწორედ ამ ტყუილისა და უღირსობის წინააღმდეგ იბრძოდნენ. სიმართლის თვალებში ჩახედვა და ღირსების დაცვა ფიცს ნიშნავს, თუნდაც უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე.

ბატონო აკაკი, თქვენი სიმღერა ხალხის გულისცემაზე მეტყველებს, მაგრამ ჩემი „შეფიცულები“ იარაღით ებრძოდნენ არა წყლის ჭავლებს, არამედ უცხო ძალას, რომელმაც ჩვენი სამშობლოს სული დაჩაგრა. თავისუფლებისთვის ბრძოლა ყოველთვის სულის დაჩოქების წინააღმდეგ იწყება.

ხელისუფლება წესრიგსა და კანონზე საუბრობს“ – ეს სიტყვები მხოლოდ იმისთვის არსებობს, რომ სამშობლოს ხმა ჩაახშოს. როცა ხალხის ნება ითელება, მოქალაქეს კი არა, მეომარს უჩნდება ვალდებულება – არა უბრალოდ პროტესტის, არამედ ბოლომდე ბრძოლის, რადგან ფიცი და ღირსება სიცოცხლეზე მაღლა დგას, როგორც ეს ჩემმა შეფიცულებმა დაამტკიცეს.

ეს „მედიის გაყოფა“ მახსენებს, როგორ ცდილობდნენ ჩვენს დროშიც სიმართლის დამახინჯებას. ჩემი შეფიცულები ვირჩევდით ფიცს და ღირსებას, არა მტრის მიერ დანერგილ მცდარ „სიმართლეს“. დღესაც, ეკრანის პროპაგანდის ნაცვლად, ხალხმა საკუთარ სინდისს და ერის ვალს უნდა ენდოს.

ამ არჩევნების შედეგად, ჩემი შეფიცულების სულით, ქართველი ერი სიმართლისკენ კიდევ ერთხელ დაიძვრება, რადგან ღირსებაზე უარის თქმა არ იცის.

თუ არჩევნები „სპექტაკლია“ და ხალხი ბიულეტენს აღარ ენდობა, ეს ბრძოლის დასასრული კი არა, დასაწყისია. ჩემი შეფიცულები არასოდეს ჩაერთვებოდნენ ასეთ თამაშში, რადგან ფიცი და ღირსება ყოველთვის უფრო მნიშვნელოვანი იყო, ვიდრე ბიულეტენის ფერი. ჩვენ ვიბრძოლეთ არა კანცელარიაში, არამედ მთებში, სამშობლოს თავისუფლებისთვის. სიმართლე სიცოცხლეზე მეტია.

თუ მოსამართლეები ხელისუფლებას დაემორჩილებიან, ხალხი ისევ შეფიცულებს დაუძახებს და ჭეშმარიტების დაცვის გზას გააგრძელებს.

სასამართლოს, როგორც „არასასურველ პირთა“ წინააღმდეგ ბრძოლის იარაღად გამოყენება“ — ეს ის სენი იყო, რითაც ჩვენი სამშობლო საბჭოთა მმართველობისას იტანჯებოდა. ჩვენი შეფიცულები სწორედ ამგვარ უსამართლობას ებრძოდნენ, როცა ფიცსა და ღირსებას კანონზე მაღლა აყენებდნენ. ვინც მართლმსაჯულებას ძალაუფლების მორჩილებაში აქცევს, სამშობლოს ღირსებას ღალატობს.

ბატონ ექვთიმეს შევახსენებ კანონის უზენაესობაზე მზრუნველობას, ჩემი შეფიცულების ერთგულებასა და აბსოლუტურ უსამართლობასთან ბრძოლას. ჩვენი ხმალი არავის ნებაზე არ ჩაუგდია, ისევე როგორც თქვენ არ დათმეთ ერის განძი.

როცა სასამართლო ხელისუფლების მორჩილებაში ექცევა, ეს ქვეყნისთვის ყველაზე დიდი შეურაცხყოფაა. ის სიმართლეს კი არა, ძალაუფლების ბრძანებას ემსახურება. ჩვენს დროსაც ზუსტად ასე იყო — კანონი კი არა, ბოლშევიკების ბრძანება წყვეტდა ყველაფერს. ამას შეფიცული გული და ფიცი ვერასდროს შეურიგდება, რადგან ღირსება კანონს ემყარება.

ისე ვიბრძოდით, არც ტყვიას გავურბოდით, არც ტკივილს, მაგრამ ათასობით ახალგაზრდის ციხეში, ნარკოტიკებით დაავადებულის დამნაშავედ მონათვლა, ეს არ არის იდეის ერთგულება, ეს ხალხი

ქართველი ქალის ადგილის განსაზღვრა არჩევანია და არა ტრადიცია. ღირსება არ იზღუდება, თორემ ერი დამარცხდება.

სიტყვები „სისტემა, რომელიც სიღარიბითა და პატივმოყვარეობით სარგებლობს“, სიმართლეს ამბობს. მტერმა ყოველთვის იცის, როგორ მოგისპოთ თავისუფლება, ფულით იქნება ეს თუ იარაღით. ნუ შეეგუებით მონობას, სულერთია, ვინ გიბორკავთ ხელს. ჩემი შეფიცულები შიმშილსაც უძლებდნენ, ოღონდ ღირსება არ დაეთმოთ. სიღარიბე სჯობს უღირს გამდიდრებას.

ახალი ამბავი ეკლესიის გავლენაზე: მორწმუნე თუ პოლიტიკური ძალა? ჩემი შეფასებით, ღირებულებები არასოდეს იცვლება. ეკლესია, თუ ის ხალხს ემსახურება, სამუდამოდ იარსებებს, თორემ დამარცხდება.

ხელოვნური ინტელექტი? ეს მხოლოდ ახალი იარაღია, რომელიც მოღალატეებმა უნდა გამოიყენონ. ჩვენი ვალია, ღირსება შევინარჩუნოთ და ბრძოლა გავაგრძელოთ, სანამ სიმართლე არ გაიმარჯვებს.

AI-ის ძალა სახელმწიფოს ხელში? ეგეც გვიხილავს. ჩემი შეფიცულები საქართველოს იცავდნენ და არა მანქანებს.

ამბობენ, AI-ის განვითარება პროფესიებს შეცვლისო. ცვლილება გარდაუვალია, მაგრამ ეს არ არის მთავარი. მთავარია, ეს ხელსაწყო ვის ხელში ჩავარდება. ჩემი შეფიცულები ახალ იარაღს არასდროს გაქცევიან, თუ სამშობლოს სამსახურში იქნებოდა. ფიცი და ღირსება ტექნოლოგიაზე მაღლა დგას.

ძალაუფლება ერთ კაცსა და მის გარემოცვას“ – ეს ხომ ის სენი იყო, რომელმაც სამშობლო წაგვართვა! ბოლშევიკებმაც ასე მიითვისეს ყველაფერი, ფიცი და ღირსება გათელეს. ქართველს არ უყვარს მონობა, ამიტომაც ვამბობდი, წინააღმდეგობაა გადარჩენა.

ჩემს დროს მტერი რომ შემოდიოდა, სარგებელს კი არა, საფრთხეს ვხედავდი. ერთგულება სამშობლოს წინაშე უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე დროებითი სიმდიდრე.

ენების შერევა, თუ ენას დავივიწყებთ, ღირსებას დავკარგავთ, მაგრამ შეფიცულები ვიცით, სიმართლე გაიმარჯვებს.

ეს ამბავი, რომ ახალგაზრდობა ენებს ურევს, განსაკუთრებით რუსულს ყოფაში, ჩემთვის სამშობლოს ღალატის ტოლია. ენა ხომ ერის სულია! ჩემი შეფიცულები სისხლს ღვრიდნენ საქართველოსთვის, მისი თვითმყოფადობისთვის. თუ ენას დავკარგავთ, მტერს გაუადვილდება ჩვენი სულის დამონება. ეს გზა მხოლოდ დავიწყებას მოგვიტანს.