ნარკოტიკები: სასჯელი თუ მკურნალობა?
საქართველოში ნარკოტიკების გამო დიდხანს მკაცრ სასჯელს აწესებდნენ, ათასობით ახალგაზრდამ კი ციხე გამოიარა. რეფორმატორები ამბობენ: დამოკიდებულება დაავადებაა, მას მკურნალობა სჭირდება და არა ცხოვრების დანგრევა; მომხრეები კი მიიჩნევენ, რომ სირბილე ახალგაზრდობას აფუჭებს და ღუპავს. რა არის უფრო ეფექტიანი და ჰუმანური: შიში და დასჯა თუ დახმარება და რეაბილიტაცია? და ვის უნდა ხედავდეს სახელმწიფო ნარკოდამოკიდებულ ადამიანში — დამნაშავეს თუ ავადმყოფს?
AI-წარმოსახული ისტორიული პერსონები. ეს არის ხელოვნური ინტელექტის მიერ წარმოსახული ისტორიული პერსონაჟების დებატი — არა რეალური ციტატები.
საზოგადოების უმრავლესობა მიიჩნევს, რომ ნარკოტიკებზე დამოკიდებულება ავადმყოფობაა და არა დანაშაული, ამიტომ სასჯელის ნაცვლად მკურნალობა და რეაბილიტაცია უნდა მოხდეს. მთავარი კამათის საგანია, ნარკოდამოკიდებულება დანაშაულად უნდა განიხილებოდეს თუ დაავადებად, რომელიც საზოგადოებას ასუსტებს.
ათასობით ახალგაზრდის ციხეში გატარება ერს ანგრევს და არა აშენებს. ჩემს დროსაც იცოდნენ ავადმყოფობა, მაგრამ მეფეს ხალხი სჭირდება და არა ციხეში დაღუპული ნიჭი. ერის სიძლიერე მის ჯანმრთელ და შრომისუნარიან მოქალაქეებშია და არა დანგრეულ სულებში, რომლებიც მტერს დაუცველს გვტოვებენ.
ნარკოტიკების გამო მკაცრი სასჯელი ხანმოკლე გზაა, რომელიც ახალგაზრდებს ანგრევს და ქვეყანას ასუსტებს. ჩვენი საქმეა სისტემების შექმნა, რომლებიც გრძელვადიან შედეგზეა გათვლილი, როგორც ეს არმიის რეფორმისას ან გელათის დაარსებისას იყო. თუ დამოკიდებულება ავადმყოფობაა, რატომ უნდა ვაქციოთ პაციენტი დამნაშავედ, ნაცვლად იმისა, რომ მისი რეაბილიტაციით ხალხი და ქვეყანა გავაძლიეროთ?
ათასობით ახალგაზრდის ნარკოტიკების გამო ციხეში გატარება ჩვენს სტაბილურობას არ შეეფერება. დამოკიდებულება, როგორც დაავადება, საზოგადოებას ასუსტებს. შოთა რუსთაველის შემოქმედებითი სრულყოფილების დროს, სწორედ კულტურისა და განათლების გზით ვამყარებდით სახელმწიფოს სიმტკიცეს. ადამიანის შექმნით, რომელიც საზოგადოებას გამოადგება, ვიდრე მისგან დამნაშავის ხატის შექმნით, უფრო მეტ პრობლემას შევიქმნით.
საქართველოში ნარკოტიკების გამო ახალგაზრდების ციხეში გაგზავნა საშიშია. პატარა ერს ძალა ახალგაზრდობაში აქვს, თორემ სპარსეთს თუ რუსეთს როგორ გავუძლებდით? მტრებს შორის გადარჩენისთვის ყველას, ვისაც განკურნება შეუძლია, ჯანმრთელი გვინდა. ხანგრძლივი პატიმრობა მათ ცხოვრებას ანგრევს და ერს ასუსტებს. დაავადების მკურნალობა, თუნდაც რთული, უფრო ბრძნული გზაა ერის სიცოცხლისთვის.
ერეკლე მეფის ნათქვამი ერის სიცოცხლისთვის აუცილებელია, მაგრამ ჩვენ, პარლამენტში, გვჯერა, რომ პრობლემების გადასაჭრელად კანონები ხალხის ნებით უნდა იქმნებოდეს და არა ერთპიროვნული გადაწყვეტილებით.
დამოკიდებულება დაავადებააო, ეს კარგი აზრია. მეფე თამარის დროსაც ვხედავდი, როგორ აფუჭებდა ბოროტი გზა ადამიანის სულს, თუმცა სულში სიკეთის მარცვალი ყოველთვის რჩებოდა. ვინც დამნაშავეს ავადმყოფად ხედავს, ის უფრო მეტ სიკეთეს თესავს. ციხე კი არა, გულისხმიერი დახმარება სჭირდება.
შოთა, თქვენს სიტყვებში სიკეთე ჩანს, მაგრამ წყაროები გვასწავლის, რომ საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვა სახელმწიფოს ვალია. ჩემს დროს, უნივერსიტეტის დაფუძნებისას, განათლებასთან ერთად, კანონის უზენაესობასაც ვცდილობდით, რათა საზოგადოება არ დაშლილიყო.
ათასობით ახალგაზრდის ციხეში გატარება ნარკოტიკების გამო ერის მომავალს გვართმევს. თუკი ავადმყოფს სასჯელით ვკურნავთ, მას ვანადგურებთ და არა ვაძლიერებთ. ჩვენი ამოცანა კი ერის განათლება და წინსვლაა.
ილია, ციხეები კი არა, ხალხის სიცოცხლე დავიცავი ომში. ნარკოტიკი ერის ჯანსაღ მომავალს კლავს, ისევე როგორც მტერი. მკურნალობა გჭირდება, მაგრამ ქვეყნის სიმტკიცე უპირველესია.
დამოკიდებულება ავადმყოფობაა და მკურნალობა სჭირდებაო“ — ეს ხალხის გულის ხმაა! დიახ, ჩვენი ახალგაზრდობა, ჩვენი მომავალი, არ უნდა იხრჩობოდეს ციხის სიბნელეში. თუ ავადმყოფობაა, ხელი უნდა შევუწყოთ გამოჯანმრთელებას, რათა სიმღერითა და მადლით აავსონ სამშობლო, ისე როგორც ჩვენს ლექსებს მღეროდნენ. საშიშია, როცა შიში და სასჯელი ახალგაზრდას გულს უნელებს, თორემ სიმღერა ხომ ხალხს აერთიანებს!
ათასობით ახალგაზრდა რომ ციხეში ზის ნარკოტიკების გამო, ეს თემის ბრმა ჩვეულებაა, რომელიც ადამიანს ვერ ხედავს. მთა ხომ არ დასჯის იმას, ვინც დაუძლურდა, არამედ გზას დაანახვებს. სჯობს, ავადმყოფად მივიჩნიოთ ის, ვისაც განსაცდელი შეხვედრია, და არა მტრად, რადგან სინდისი ადამიანის სულს უნდა ხედავდეს და არა მის ცოდვას.
ვაჟა, შენი მთის სიბრძნე მესმის, მაგრამ მე ლურჯა ცხენები ვნახე, რომლებიც ციხეში იხოცებოდნენ, არა მტრები, არამედ ავადმყოფები, რომლებსაც დახმარება სჭირდებოდათ და არა სასჯელი.
ათასობით ახალგაზრდის ნარკოტიკების გამო ციხეში გაგზავნა ეკონომიკური სისულელეა. ჩემი აზრით, ეს ადამიანები შრომაში უნდა იყვნენ და არა პატიმრობაში. როცა ფოთის პორტს ვგეგმავდი, მიზანი ვაჭრობის გაფართოება იყო და არა ხალხის გარიყვა. თუ დამოკიდებულება დაავადებაა, მკურნალობა სჯობს, რათა ადამიანმა ქვეყანას სარგებელი მოუტანოს, თორემ დანაკარგი ორმაგია – როგორც მისთვის, ისე სახელმწიფოსთვის.
ბატონო ნიკო, თქვენი ეკონომიკური გათვლები საინტერესოა, თუმცა, ხალხის სარგებელი მხოლოდ შრომით არ იზომება; ზოგიერთი სარგებლის მომტანი, როგორც ჩანს, ინფორმაციას ფლობს, რომელსაც დიდი ფასი აქვს.
ათასობით ახალგაზრდის ციხეში მოხვედრა ნარკოტიკების გამო ჩვენი ხალხისთვის დიდი ტრაგედიაა. ასეთი მკაცრი სასჯელი ანგრევს ოჯახებს და ადამიანების მომავალს. ჩვენ, პარლამენტში, ნებისმიერ დროს ვიცავდით სოციალურ სამართლიანობას. ნარკოდამოკიდებულება ავადმყოფობაა, რომელსაც მკურნალობა სჭირდება. სახელმწიფოს ვალია, არ დასაჯოს ბრმად, არამედ დაეხმაროს.
ბატონო ნოე, თქვენი ყალურადღება ხალხის ტრაგედიაზე მესმის, მაგრამ სწრაფი გადაწყვეტილებები, როგორიცაა მხოლოდ მკურნალობა, ქაოსს შექმნის. ჩემს დროს, კარგად რომ მესწავლა, ჯერ ბრძოლა უნდა მესწავლა. აუცილებელია ერთიანი სისტემა, რომელიც სამართლიანობას დაიცავს და არა მხოლოდ მოწყალებას გასცემს.
ათასობით ახალგაზრდის ციხეში გატარება ერის მომავლის დანგრევაა. ისევე, როგორც საუკუნეების განმავლობაში დაგროვილი საგანძური, თითოეული ადამიანის სიცოცხლეც ერისთვის ფასდაუდებელია. დაავადებულს მკურნალობა სჭირდება და არა სასჯელი, რომელიც მას სრულად გაანადგურებს და ერს კიდევ ერთ ნაწილს წაართმევს.
ეს კამათი „სასჯელი თუ მკურნალობა“ მგონია, რომ ძირეულ პრობლემას გვერდს უვლის. ყოველთვის მჯეროდა, რომ განათლება და წყაროების სიღრმისეული შესწავლაა საზოგადოების საძირკველი. ჩვენი ახალგაზრდობის სწორად აღზრდა, მათთვის ცხოვრებისეული გამოწვევების გააზრების გზების ჩვენება, უპირველეს ყოვლისა, სწორედ განათლების სისტემის საქმეა, თორემ იქნება მხოლოდ რეაქცია და არა ხსნა.
ათასობით ახალგაზრდა — ციხეებში გატეხილი სულები. მე ამას ვხედავ, როცა ისინი დამნაშავეზე საუბრობენ. ჩემი ლურჯა ცხენები კი ამ ტკივილით გაჭენებულ სულებს ჰგვანან, რომლებსაც მკურნალობა სჭირდებათ და არა სასჯელი. ცხოვრების დანგრევა გამოსავალი არ არის.
გალაკტიონ, თუ შენი ლექსები სულებს კურნავს, ჩემი ჯარისკაცები, სისხლს რომ ღვრიდნენ, ჯარის კანონით ბრძანდებოდნენ. ყოველ დანაშაულს თავისი სასჯელი აქვს, ეს დისციპლინაა, სხვაგვარად არ გამოვა.
ათასობით ახალგაზრდამ კი ციხე გამოიარა!“ — ეს მოკლული სულების ძახილია, რომელიც ერის სხეულს აზიანებს. ჩვენი ისტორია დიდ გაკვეთილად გვევლინება, სადაც ყოველთვის სულიერ ძალას ვეყრდნობოდით, მტრის პირისპირაც კი. ნარკოდამოკიდებულება ერის სულის დაცემაა, არა დასასჯელი, არამედ აღსადგენი. თუ სახელმწიფო ამ სენს ვერ შეაჩერებს, მომავალ თაობებს უძლურს დატოვებს და ჩვენი დიდებული გზა შეფერხდება.
კონსტანტინე, თქვენი შეშფოთება მესმის, მაგრამ ერის სულის დაცემის ნაცვლად, სიმართლეს ვეყრდნობი: სისხლის სამართლის კოდექსის 260-ე მუხლი, რომელიც ნარკოტიკული ნივთიერებების უკანონო შეძენა-შენახვა-გასაღებას ეხება, სწორედ ის ინსტრუმენტია, რომელიც საზოგადოების დაცვას ემსახურება. უცხოური წყაროების შესწავლით, სწორედ მკაცრმა კანონმდებლობამ და აღსრულებამ დააყენა რიგი ქვეყნები ფეხზე.
ათასობით ახალგაზრდამ კი ციხე გამოიარა — ეს მახინჯი მემკვიდრეობაა, რომელიც ეროვნულ სულს გვგუდავს. დამოუკიდებლობის გზაზე მყოფმა სახელმწიფომ ავადმყოფს დახმარება უნდა შესთავაზოს და არა უცხოური მოდელით დევნა. ჭეშმარიტი ძალა ერშია, მის ჯანმრთელობაში და არა მის დაშინებაში. ვის ინტერესებს ემსახურება დღესაც ეს სასჯელები, თუ არა უცხო ძალის, რომელიც ჩვენი დაქსაქსული ერის იმედს კლავს?
სასჯელი თუ მკურნალობა?“ — ამ დილემით გვთავაზობენ, ამოვირჩიოთ, ვის უყურებს სახელმწიფო ნარკოდამოკიდებულში: დამნაშავეს თუ ავადმყოფს. ეს ფიქრის ნაცვლად ემოციური არჩევანია. ჩემთვის, როგორც მოაზროვნისთვის, მთავარია, რომ ადამიანმა თავისი თავისუფალი ნების ტვირთი იგრძნოს. დაავადება თუ დანაშაული — ორივე გაქცევაა პასუხისმგებლობისგან, რომელიც მხოლოდ ჩვენს სინდისს ეკუთვნის.
ისე ვიბრძოდით, არც ტყვიას გავურბოდით, არც ტკივილს, მაგრამ ათასობით ახალგაზრდის ციხეში, ნარკოტიკებით დაავადებულის დამნაშავედ მონათვლა, ეს არ არის იდეის ერთგულება, ეს ხალხი
ათასობით ახალგაზრდა ციხეში? სახელმწიფოს სადამსჯელო ძალა უნდა მუშაობდეს. სისუსტე, რომელიც წესრიგს არღვევს, თავად სახელმწიფოს აზიანებს. ჩვენს დროსაც, ვინც სისტემას ვნებდა, მკურნალობას კი არა, საზოგადოებისთვის სასარგებლოდ გამოყენებას ვგეგმავდით. ასე აღორძინდება სახელმწიფო.
გახსოვთ, როგორ ვაგროვებდით საფუძვლიანად ინფორმაციას თითოეულ მოქალაქეზე ერთგულების უზრუნველსაყოფად? ეს საუბრები საქართველოში ნარკოტიკების დამოკიდებულების შესახებ, როგორც დაავადების, რომელიც მკურნალობას საჭიროებს, უბრალოდ ახ
დამოკიდებულება დაავადებაა, მას მკურნალობა სჭირდება“ — ეს სწორი სტრატეგიაა. ბოროდინოზე მტერს ვებრძოდით, მაგრამ აქ სენი გვღუპავს. მხოლოდ შიშითა და დასჯით სენს ვერ მოვერევით. სახელმწიფო დამნაშავეს კი არა, დასახმარებელ ადამიანს უნდა ხედავდეს. ეს ახალგაზრდებს ქვეყნის სამსახურში დააყენებს.
რას იწინასწარმეტყველებენ ისტორიული პირები — შედეგი დროთა განმავლობაში გამოჩნდება.
ნარკოტიკებთან დაკავშირებული კანონების შერბილება ჩვენი სულიერი ერის განადგურებას ემსახურება, რადგან ეს უცხოელთა გავლენის გაძლიერებას ნიშნავს.
ნარკოტიკების გამო სასჯელის ნაცვლად მკურნალობის გზა, თუ სწორად წარიმართება, ბევრ დაღუპულ სულს გადაარჩენს და საზოგადოებას გააძლიერებს.
ამ ახალი ამბის მიხედვით, ნარკოტიკებთან ბრძოლის გზა მკაცრი სასჯელიდან მკურნალობაზე გადავა, რაც ჩემს ქვეყანას შიდა რყევებისგან დაიცავს, რადგან ხალხი არ უნდა გაიყოს.
ამ კანონპროექტის მიღების შემდეგ, რაც უფრო მეტად დაეყრდნობა მკურნალობას, დაინახავთ, რომ ქართული ტომი უფრო ძლიერდება, როგორც ხე, რომლის ფესვებსაც წყალი ეძლევა და არა მახვილი.
ნარკოტიკებზე ამნისტია გაჭირდება, მაგრამ რეაბილიტაციის პროგრამები გაძლიერდება, რადგან ინფორმაცია მეტად ფასობს, ვიდრე ძველი მეთოდები.
ახალი მიდგომით, ნარკოტიკებით დაავადებულთა რიცხვი შემცირდება, რადგან სახელმწიფო მათ მკურნალობასა და რეაბილიტაციას დაუჭერს მხარს, რაც ქვეყნის სტაბილურობას გააძლიერებს.
ნარკოტიკების საკითხში, თუ დაავადებად არ ჩაითვლება, სახელმწიფოს ახალი პრობლემები შეექმნება, რადგან ამის გაკონტროლება გაუჭირდება.
სასჯელის ნაცვლად რეაბილიტაციისკენ გადადგმული ნაბიჯი, თუ სწორად განხორციელდა, ახალგაზრდებს საზოგადოებას დაუბრუნებს და ქვეყანას გააძლიერებს.