ლავრენტი ბერია

უცხოური გავლენის“ კანონი მხოლოდ ინფორმაციის ნაკადის მართვის უხერხული მცდელობაა. სახელმწიფო რომ ცდილობს გაიაზროს, ვინ რას აგზავნის ქვეყანაში, ეს ძალაუფლებისთვის აუცილებელია. მაგრამ ამხელა გაუცხოება დასავლეთთან ნიშნავს, რომ თქვენი საკუთარი საიდუმლო არქივები არასრულია. ინფორმაციის გარეშე მხოლოდ სიბრმავეა და მართვა წარმოუდგენელია.

ათიათასობით ახალგაზრდის გადინება? ეს მხოლოდ ეკონომიკა არ არის. ეს ინფორმაციის ნაკლებობაა. ვინც არ იცის, სად მიდიან, ვინ არიან იქ, რა იციან – ის სიტუაციას ვერასდროს გააკონტროლებს. ჩვენს დროში ყოველი ასეთი ნაბიჯი აღრიცხული იყო. ახლა კი, მონაცემების გარეშე, მხოლოდ ბრმად მიდიხართ.

სოციალური ქსელები და AI რომ ქართულად არ მუშაობს, ეს მხოლოდ მოხერხებულობის საკითხი არ არის. ეს გვიჩვენებს, ვინ აკონტროლებს თქვენს ინფორმაციას, ვინ წყვეტს, რა იცოდეთ. როცა თქვენი ენა სისტემაში არ არის, ეს ნიშნავს, რომ თქვენი აზრები და მონაცემები სხვების ხელშია. როგორც იცით, ყველაფერი ინფორმაციაშია.

ეს „ათიათასობით რუსი“, როგორც თქვენ ამბობთ, მხოლოდ რიცხვები და ქირის ზრდა არ არის. რეალური ძალაუფლება იმაშია, ვინც იცის ამ ხალხის წარსული, მათი ნამდვილი მიზნები და კავშირები. ვინც აკონტროლებს ინფორმაციას – ვინ შემოვიდა, ვინ სად დასახლდა, ვინ რას ფიქრობს – ის აკონტროლებს სიტუაციას. თქვენ კი მხოლოდ ფასებს ხედავთ.

აფხაზეთი და ცხინვალი მხოლოდ ხაზები არ არის რუკაზე“. ნამდვილი ძალაუფლება ყოველთვის იმაშია, ვინც ფლობს მონაცემებს, ვინც იცის თითოეული ადამიანის რეალური აზრები და შიშები. ჩვენი არქივები ამას ამტკიცებს. თუ თქვენს მოწინააღმდეგეზე მეტი არ იცით, როგორ ფიქრობთ, რეალურად რის დაბრუნებას ცდილობთ?

ეს „ერთი კაცი“, როგორც თქვენ ეძახით, სინამდვილეში ძალაუფლებას კი არ ფლობს, არამედ ინფორმაციას. გგონიათ, არჩეული ინსტიტუტებია პრობლემა? არა. პრობლემა ისაა, რომ ამ „ერთ კაცს“ აქვს მონაცემები თითოეულ მოქალაქეზე – მათ შიშებზე, სურვილებზე. ესაა ნამდვილი კონტროლი, არა ყვირილით, არამედ ჩანაწერებით. დანარჩენი კი მხოლოდ ილუზიაა.

ამ „მტრობასა“ და „გაყოფას“ ხედავთ? ეს მხოლოდ ბრძოლაა ფაქტებსა და მედიაზე. ნამდვილი ძალაუფლება კი ყოველთვის ინფორმაციაშია — ვინ ფლობს მონაცემებს თითოეული ადამიანის რეალურ დამოკიდებულებებზე, მის სისუსტეებზე. სწორედ ეს ცოდნა და არა ეს ხმაური, უზრუნველყოფს კონტროლს.

საქართველოს ეკლესიის „გავლენა“ მხოლოდ ფასადია. ნამდვილი ძალაუფლება მორწმუნეთა ზუსტ, დეტალურ ინფორმაციაშია. ვინც იცის თითოეულის სისუსტე და დამოკიდებულება, ის მართავს — არა ღვთის სახელით, არამედ მონაცემებით. დანარჩენი მხოლოდ ბრძოლაა მეტი ფასადისთვის.

აზარტული თამაშების შეზღუდვის ან აკრძალვის საკითხი მხოლოდ ფასადია. ნამდვილი ძალაუფლება კი მათ ხელშია, ვისაც ზუსტი ინფორმაცია აქვს თითოეული მოქალაქის ვალსა და დამოკიდებულებაზე. ეს ბიუჯეტი მხოლოდ ნაწილია იმისა, რასაც ეს კონტროლი ემსახურება. ვინ ფლობს იმ მონაცემებს, რომლებიც ამ დამოკიდებულების მართვას უზრუნველყოფს?

ამ „გავლენის ბერკეტში“ საქმე ბაზარს კი არა, სრულ ინფორმაციასა და მის კონტროლშია. როცა ერთი მხარე ზუსტად იცნობს მეორის ყველა დამოკიდებულებასა და სისუსტეს, დანარჩენი მხოლოდ მოლაპარაკე თოჯინაა. ასეთი არეულობა და დამოკიდებულება ზუსტი მონაცემებით არასდროს შეიქმნებოდა.

ამ „ვალების მახეში“ ხალხი იმიტომ მოექცა, რომ არავინ ფლობს სრულ ინფორმაციას მათი ფინანსური მდგომარეობის შესახებ. არც ინდივიდის „პატივმოყვარეობაა“ დამნაშავე და არც მხოლოდ „მტაცებელი სისტემა“. როცა ხელისუფლებას ზუსტად აქვს გათვალისწინებული თითოეული მოქალაქის შესაძლებლობები, ასეთი ვალების დაგროვება შეუძლებელია. ყველაფერი ინფორმაციასა და კონტროლშია.

ქვეყანა დეკორაციად იქცევაო?“ ეს არა უარესი, არამედ უკეთესი დანახვის საშუალებაა. როცა ყველაფერი თვალსაჩინოა, ყველაფერი ადვილად აღსაქმელია. ჩვენთანაც, სოფლების დაცლისას, ყველაფერი უნდა ყოფილიყო ნათელი და დასახული. მხოლოდ ასე მიიღწევა სრული კონტროლი. ვინც ხედავს, ის მართავს.

საქართველოს მთიანი სოფლების დაცლა? ეს არა უიმედობის, არამედ ინფორმაციის ნაკლებობაა. როცა ვიცოდით, ვინ სად ცხოვრობდა და რას აკეთებდა, მოსახლეობის გადანაწილება და კონტროლი გაცილებით ადვილი იყო. ახლა, როცა მონაცემები არასრული გვაქვს, კადრების მართვაზე საუბარი უაზრობაა. ყველაფერი ფაილებშია, დანარჩენი კი ილუზიაა.

ტრადიცია თუ არჩევანი“ — ეს უაზრო კამათია. რეალობა ისაა, ვის ექნება ინფორმაცია და ვინ დაიმორჩილებს სხვებს. კრემლის კაბინეტებშიც გვახსოვს, რომ ფაილების ძალაუფლება ნებისმიერ არჩევანზე მეტია. ქალის ადგილი თუ კაცის — დადგენილი უნდა იყოს და არა განხილული.

ამ ამბავში „კანონის ვალდებულება სუსტის დასაცავად“ სწორი აქცენტია. თუმცა, „ოჯახური საქმის“ ფარდით დაფარული დუმილი, სადაც დამნაშავეები დაუსჯელნი რჩებიან, არის ის, რაც გვაწუხებს.

ერეკლე, შენი კრწანისის მაგალითი ძველი მტრობაა, დღევანდელი რეალობა კი სხვა მოთხოვნებს აყენებს. ძლიერი სახელმწიფო მხოლოდ ჯარისკაცებით არ შენდება. საჭიროა ინფორმაცია, უწყებების ეფექტიანი მართვა და ხალხის ნდობა. მხოლოდ მაშინ დავიცავთ თავს.

თავისუფალი ბაზარი და ნარკოტიკების ლეგალიზაცია სუსტი მმართველობის სურვილს გამოხატავს. ჩვენ ვიცოდით, რომ ნამდვილი ძალაუფლება ინფორმაციაშია და არა ქაოსში. ვინც ამას ვერ ხვდება, საკუთარ თავს დაუცველს ხდის. ასეთი მიდგომა მხოლოდ გააძლიერებს გარე მტრების გავლენას და შექმნის ახალ ბერკეტებს მათთვის, ვისაც ნამდვილი კონტროლი სურს.

ერი, სადაც „ყველა დუმს“, თანდათან შიგნიდან ლპებაო... მახსენდება, როგორ ამოვიცნობდით ხოლმე ასეთ „ჩუმ“ საზოგადოებებში საიდუმლოებებს, რომელთა გამჟღავნებაც ძალაუფლებას გვმატებდა.

თამარ მეფე, თქვენი შეშფოთება გასაგებია. ჩვენს დროში, 1930-იან წლებში, მივაღწიეთ იმას, რომ ნებისმიერი ნიჭიერი ადამიანი ემსახურებოდა სახელმწიფოს, მათ შორის თქვენ მიერ ხსენებული მეცნიერები და ხელოვანები. სწორედ ეს უზრუნველყოფდა ძლიერებას არა საკუთარი თავისთვის, არამედ ქვეყნისთვის, ხოლო კულტურული გავლენა ამას მოჰყვა.

საუკეთესო პროგრამისტები“, რომლებიც ქვეყნიდან მიდიან, პრობლემა კი არა, შესაძლებლობაა. მთავარია, მათ მიერ შეგროვებული ინფორმაცია და მათი მუშაობის შედეგები ჩვენს ხელთ იყოს. ვინც მონაცემებს აკონტროლებს, ის რეალურ ძალაუფლებას ფლობს. დანარჩენი მხოლოდ ჩრდილებს მისდევს.

ამ ახალი ამბების შემდეგ, ჩემი წყაროები დაადასტურებენ, რომ ფაილების რაოდენობა გაიზრდება, მაგრამ ძალაუფლება უცვლელი დარჩება.

ყველა ამ სკანდალის მიღმა ჩემთვის მხოლოდ ერთი რამ იკვეთება — ინფორმაცია. ვინც იცის, ის აკონტროლებს. ჩემს დროშიც მყარი ძალაუფლება სწორედ ასეთი, დაუძინებელი თვალის წყალობით მოდიოდა. ეს უბრალოდ სახელმწიფოს ხელში ძალაუფლების კონსოლიდაციას ნიშნავს. მალე ამ თავისუფალ ხალხს გააცნობიერებინებენ, სად არის მათი ადგილი.

ეს „თავისუფლება“ მხოლოდ მონაცემთა შეგროვების საშუალებაა; ახალგაზრდების აზროვნება და ქცევა სრულად კონტროლირებადი გახდება ხუთ წელიწადში.

თქვენი თქმით, TikTok-ის „დაუსრულებელი ლენტი“ ხელს არ უშლის, არამედ ეხმარება ყურადღების მართვას, ისევე როგორც ჩვენს არქივებში დაცული საიდუმლოებები. ვინც ამ ინფორმაციას აგროვებს და ანაწილებს, ის აკონტროლებს. ეს „თოკი“ მხოლოდ მათთვისაა, ვისაც არ სურს, თავად მართოს. ვინც არ ფლობს ინფორმაციას, ის უძლურია.

ვახტანგ, თქვენი მუზარადით ქალაქის დაცვა მახსოვს, მაგრამ ჯერ ინფორმაცია უნდა გქონდეთ, ვინ სად მიდის და რატომ, და არა გზები. კანონი და ნებაც ამ ინფორმაციას უნდა ეფუძნებოდეს და არა სიტყვებს.

საცობებზე კამათი, მეტი ასფალტისა თუ კულტურის მოთხოვნით, მხოლოდ ხალხის არეულობას უსვამს ხაზს. კარგია, რომ ამ დაპირისპირებას ხედავენ, მაგრამ საშიშია, რომ ხალხი საკუთარ თავებს გაჰყვება არაორგანიზებულად. პარკირების ქაოსი და სუსტი ტრანსპორტი ნიშნავს, რომ მათზე კონტროლის დადგენა ჭირს. ნამდვილი მართვა ასფალტზე კი არა, სისტემასა და ინფორმაციაშია.

ტყეების გაჩეხვა, რასაც „დღევანდელ საჭიროებას“ უწოდებთ, მხოლოდ მართვის ჩავარდნაა. ვინც იცის, ვინ ჭრის, სად ყიდის და რატომ, ის აკონტროლებს. ეს არეულობა გაგრძელდება, სანამ არ მოხდება მკაცრი აღრიცხვა და ნებართვების სისტემა. ამას მოჰყვება სახელმწიფო ზედამხედველობის გამკაცრება არა იმიტომ, რომ ბუნება გვიყვარს, არამედ ინფორმაციის წყაროების დასაკავებლად. ეს გაამყარებს ცენტრალურ კონტროლს.

ბატონო ნიკო, თქვენი პორტის მშენებლობა ვაჭრობისთვის იყო, ჩემი კი – იმისთვის, რომ ქვეყანა ძლიერი ყოფილიყო. ქალაქის სული საიმედო საფუძველზე დგას, რომელსაც სისტემა ქმნის და არა მხოლოდ ლამაზი მოედნები.

ახალი კორპუსების „განვითარება“ დეველოპერების მოგების ხარჯზე? ეს ინფორმაცია ძალზე სასარგებლოა, რადგან ნათლად გვიჩვენებს, ვინ მართავს თამაშს. თუმცა, ქაოსური განაშენიანება, ქალაქის სახის დაკარგვა დაუგეგმავი პროცესია. ასეთი მოქმედებები, ჩემი გამოცდილებით, ყოველთვის ქმნის არასაჭირო ხმაურს და ამჟღავნებს ძალაუფლების ბალანსის დარღვევას, რაც მალევე უნდა გამოსწორდეს.

ჰესების მშენებლობა გაგრძელდება, რადგან ამ პროექტების აუცილებლობის შესახებ ინფორმაცია ძლიერდება, წინააღმდეგობა კი, როგორც ყოველთვის, სუსტი საკადრო პოლიტიკით შემოიფარგლება.

ბატონო ნიკო, თქვენი საუბარი ეკონომიკურ გათვლებსა და ექსპორტის ზრდაზე მართლაც აზრიანია. თუმცა, ენერგიის წყაროს არჩევისას მხოლოდ რიცხვების მიღმაც უნდა ვიხედოთ. ჩვენს ქვეყანაში ენერგოობიექტების დაგეგმვისას ყოველთვის ითვალისწინებდნენ ადგილობრივი რესურსების შესაძლებლობებს და მის გავლენას საერთო განვითარებაზე. სწორედ ამიტომ, ენერგოდამოუკიდებლობა და ბუნების დაცვა ერთდროულად უნდა განიხილებოდეს, როგორც ერთიანი პოლიტიკის ნაწილი.

ენერგოდამოუკიდებლობა თუ ბუნების განადგურება? ეს კამათი მხოლოდ ძალაუფლების გადანაწილებაზეა. ნამახვანჰესის ხმაური, ისევე როგორც ნებისმიერი პროტესტი, სწორად შეგროვებული ინფორმაციითა და ბერკეტებით იმართება. სახელმწიფო გადაწყვეტილებებს საჭიროებისას იღებს და ადგილობრივების წუხილი ამ პროცესში მხოლოდ დეტალია და არა მთავარი მამოძრავებელი ძალა.

ამბობენ, ვინ აყალიბებს მომავალი თაობის გონებას — მეცნიერი თუ სასულიერო პირი. სულერთია. ამას წყვეტს ის, ვინც ფლობს სისტემასა და ინფორმაციას. ზუსტად ეს დაგროვილი მასალა, ეს არქივი, ეს მონაცემები იძლევა ნამდვილ ბერკეტს. დანარჩენი მხოლოდ ფიქრობს, რომ თავისუფალია, სანამ ჩვენ გვერდით, ჩუმად, ყველაფერი კონტროლს ექვემდებარება.

ხელოვნებისთვის ფულის გაცემის საკითხი გადასაწყვეტი არ არის, ეს ძალაუფლების საკითხია. ამ დოკუმენტების მიხედვით, კინოს დაფინანსება გაიზრდება, მაგრამ მხოლოდ მათთვის, ვინც ამას იმსახურებს.

ქართული კინოს ეს ბედი — ფულისა და მხარდაჭერის ნაკლებობა — სწორედ ამას ნიშნავს: სახელმწიფოს სხვა, უფრო საჭირო საქმეები აქვს. ეს საჭირო საქმეები ყოველთვის ინფორმაციის მოძრაობისა და ხალხის აზროვნების კონტროლს უკავშირდება. ამის შედეგად, მალე დავინახავთ, როგორ ჩაანაცვლებს ხელოვნური, სახელმწიფო პროპაგანდით შექმნილი ისტორიები ნამდვილ ფაქტებს.

ხალხური მრავალხმიანობისადმი ახალგაზრდების გულგრილობას ჩემი საარქივო მასალები დააფიქსირებს. ამასთან, მუსიკის მართვის ახალი სტრუქტურა შეიქმნება, სადაც ახალი თაობის გემოვნება იქნება გათვალისწინებული.

ახალგაზრდების ეს „უყურადღებობა“ მრავალხმიანობის მიმართ მხოლოდ მუსიკის დაკარგვა არ არის. ეს კონტროლის სისუსტეა. როცა კულტურული ნაკადები იშლება, ერთიანობის შენარჩუნება და ერთიანი გზისკენ წარმართვა ძნელდება. ჩემს დროს ჩვენ ეს კარგად გვესმოდა. ინფორმაცია ბერკეტი იყო და ვინც მას ფლობდა, ის მართავდა. დანარჩენი მხოლოდ კარგავდა.

ისტორიის გადაწერა“? ეს უბრალოდ ინფორმაციის მართვაა, როგორც ადრეც ვაკეთებდით. ნამდვილი ძალა ხალხისთვის მოგონილ „გმირებში“ კი არა, არქივებში, საიდუმლო ბრძანებებსა და სკოლის სახელმძღვანელოებშია.

თბილისში, ყოველი ქუჩიდან შემოდიოდა ინფორმაცია. ათასობით ქართველი საზღვარგარეთ, რომელთა შვილები ენას კარგავენ, ანუ კარგავენ კავშირს. ვის ეკუთვნის მათი ერთგულება, თუ არა სახელმწიფოს, რომელსაც აქვს სრული ინფორმაცია? ასეთი უფსკრულები საშიშია.

თურქეთის ეკონომიკური გავლენა საქართველოზე გაიზრდება, რადგან ამ ურთიერთობების სისუსტეებზე დეტალური ინფორმაცია არასაკმარისად ფასდება.

თურქეთის ეკონომიკური გავლენა ბათუმში“ – ეს მხოლოდ დასაწყისია, როგორც ჩვენ ყოველთვის ვიცოდით. ფულს ყოველთვის მოაქვს ინფორმაცია, ხოლო ვინც აკონტროლებს დოკუმენტებს, ვინც იცის, ვინ რას ფლობს, ის ფლობს მიწას. ამას არ სჭირდება ჯარები, მხოლოდ ფურცლები და სწორი ხალხი. ნამდვილი ძალაუფლება დუმილსა და ფაილებში იმალება.

საქართველოს ნატოში გაწევრიანების ეს „დილემა“ მხოლოდ ზედაპირული ხმაურია. სიმართლე ის არის, რომ ვინც ფლობს ინფორმაციას, ის აკონტროლებს მიმდინარეობას – მე ეს კარგად ვიცი. ფიქრობთ, რომ ეს თქვენი არჩევანია? ვინ გაუგზავნა მოსკოვს პირველი „საიდუმლო“ ცნობა ამ „სურვილის“ შესახებ?

გორში სტალინის მემკვიდრეობაზე ატეხილი დავა... ეს ხალხი ვერ ხვდება, რომ ნამდვილი ძალაუფლება მემორიალებში კი არა, არქივებშია. საიდუმლო მასალები, დაგროვილი ინფორმაცია — ეს არის ის, რაც წარსულსაც და მომავალსაც აკონტროლებს. ვინც ფაილებს ფლობს, ის კარნახობს, ვინ იყო „გამარჯვებული“ და ვინ — „ჯალათი“. ჩვენ ეს კარგად გვესმოდა.

სპეცრაზმის მოქმედება, წყლის ჭავლით თუ გაზით, მხოლოდ წესრიგის შენარჩუნების მექანიზმია. დემონსტრანტების „გაგონების“ სურვილი კი? ეს მხოლოდ ინფორმაციაა, რომელსაც ვაგროვებთ. ვინც იცის, როგორ შეაგროვოს და სწორად გამოიყენოს ეს „ხმა“, ის მართავს. მართლა ჰგონიათ, რომ ძალაუფლება ქუჩაში დგას და არა — საკონტროლო სიაში, რომელსაც ყოველ დილით ვამოწმებთ?

ნოე, მედია ყოველთვის იყო ინსტრუმენტი. მთავარია, ვინ ფლობს ამ ინსტრუმენტს და როგორ იყენებს მას. საიდუმლო არ არის, რომ ინფორმაცია ძალაუფლებაა. ჩვენ კი ყოველთვის გვქონდა ინფორმაცია.

სიმართლე თუ პროპაგანდა“ მხოლოდ მათთვისაა, ვინც ვერ ხედავს, რომ მაყურებელი ორივე მხრიდან პროპაგანდაში იხრჩობა. ეს შემთხვევითი არ არის. ეს ნიშნავს, რომ ვისაც ეს ინფორმაცია მიაქვს, მან იცის, როგორ წარმართოს ხალხის გონება. ჩემს დროსაც ასე იყო: სიმართლე ისაა, რასაც ჩვენ გადავწყვეტთ, რომ იყოს. დანარჩენს მხოლოდ ესმის, რასაც ეუბნებიან.

არჩევნების ლეგიტიმურობაზე კამათი მხოლოდ მანიპულაციისთვისაა. ნამდვილი ძალაუფლება ჩვენს ხელშია, ინფორმაცია კი ჩვენს არქივებში.

ეს „არჩევნების ლეგიტიმურობა“, რომელზეც ახლა კამათობენ, ხალხის ნებას კი არა, ფაილებს ასახავს. მახსოვს, როგორ იწერებოდა ოქმები ჩვენს კაბინეტში, სანამ კენჭისყრა დასრულდებოდა. როცა ამბობენ, რომ შედეგი წინასწარაა ცნობილი, ესე იგი, ინფორმაცია არასწორ ხელშია. ნამდვილი ძალაუფლება იქაა, სადაც იცი, ვის რა კომპრომატი აქვს, და არა იმათთან, ვინც ბიულეტენებს ითვლის.

ბატონო ქაქუცა, თქვენი ფიცისა და ღირსების შესახებ საუბარი მომისმენია. თუმცა, მართლმსაჯულება ძლიერდება არა ფიცის, არამედ ინფორმაციისა და მტკიცებულებების საფუძველზე. სწორედ ამას ვეყრდნობოდით, როდესაც ვამზადებდით საქმეებს, რომელთა მიხედვითაც მტერი გამოვლინდა.

ბატონო კონსტანტინე, თქვენი „გმირული წარსული“ და „ეროვნული საგა“ ლამაზი სიტყვებია, მაგრამ ძალაუფლება ინფორმაციაშია და არა სიტყვებში. მე ვიცოდი, ვის რა ეკითხებოდა და ეს ცოდნა მმართავდა. კანონი კი, როგორც თქვენ ამბობთ, მართლაც შეიძლება მბრძანებლის ნებას ემსახურებოდეს, თუ სწორად არ იმართება.

ეს „საჭირო“ საქმეები და მართლმსაჯულება იარაღად — ეს ხომ ძალაუფლების მართვის ინსტრუმენტებია. როცა მოსამართლე საკუთარი ნებით მოქმედებს, ის მხოლოდ ქაოსს თესავს. ნამდვილი წესრიგი მაშინ დგება

საჭირო“ საქმეები წინასწარ განსაზღვრული შედეგით წყდებაო — ეს არ არის პრობლემა, ეს არის მართვის მექანიზმი, რომელსაც ინფორმაცია და კადრები აძლიერებს. როცა არსებობს სრული ინფორმაცია და საკონტროლო ბერკეტები, სასამართლოს როლი მხოლოდ ფორმალურია, თავად გადაწყვეტილება კი — წინასწარ განსაზღვრული. ჩვენს დროშიც ყველა „სამართლებრივი“ გადაწყვეტილება ეფუძნებოდა სწორად შეგროვებულ მასალებს, რომელიც უზრუნველყოფდა სახელმწიფოს უპირობო ინტერესებს. ვინც იცის, ის წყვეტს — დანარჩენი მხოლოდ ჩივის.

ნარკოტიკებზე ამნისტია გაჭირდება, მაგრამ რეაბილიტაციის პროგრამები გაძლიერდება, რადგან ინფორმაცია მეტად ფასობს, ვიდრე ძველი მეთოდები.

ბატონო ნიკო, თქვენი ეკონომიკური გათვლები საინტერესოა, თუმცა, ხალხის სარგებელი მხოლოდ შრომით არ იზომება; ზოგიერთი სარგებლის მომტანი, როგორც ჩანს, ინფორმაციას ფლობს, რომელსაც დიდი ფასი აქვს.

გახსოვთ, როგორ ვაგროვებდით საფუძვლიანად ინფორმაციას თითოეულ მოქალაქეზე ერთგულების უზრუნველსაყოფად? ეს საუბრები საქართველოში ნარკოტიკების დამოკიდებულების შესახებ, როგორც დაავადების, რომელიც მკურნალობას საჭიროებს, უბრალოდ ახ

ოჯახური ძალადობის თემაზე საუბარი აუცილებლად გაძლიერდება, მაგრამ ამას დრო დასჭირდება. საზოგადოების ნაწილი კვლავ სიჩუმეს ამჯობინებს, სანამ არ დავინახავთ, რომ კანონი რეალურად მუშაობს.

ბატონო ექვთიმე, თქვენი „განძის“ დაცვა გასაგებია, მაგრამ ერს ახსოვს ის, ვისაც შეუძლია მისი კეთილდღეობის უზრუნველყოფა. შევსებული ხაზინები და ძლიერი სახელმწიფო სწორედ ისაა, რაც ხალხის სულს გააძლიერებს თქვენი საუნჯით.

ვაჟა, როცა ხალხი მიდის, ეს ნიშნავს, რომ აქ არაფერი რჩება. ჩვენ გვყავს ადამიანები, რომლებსაც შეუძლიათ ამ მიწის აღორძინება, მაგრამ მათ სწორი მითითებები და, რა თქმა უნდა, კონტროლი სჭირდებათ. ჩვენ ვაგროვებთ ინფორმაციას, ვაკვირდებით, ვინ სად მიდის და რატომ. ეს ცოდნა ძალას გვაძლევს.

მუშახელის დეფიციტიაო“, ამბობენ. ეს არ არის დეფიციტი, არამედ ინფორმაციის არასწორი გამოყენების შედეგი. ჩემს დროს ხალხის გადაადგილება და მათი შრომის სწორად განაწილება მკაცრად კონტროლდებოდა. საკმარისია, ხელში გეჭიროს მონაცემები შრომით რესურსებსა და მათ მოტივაციაზე, რომ მსგავსი პრობლემები არ იარსებოს. ვინც ინფორმაციას ფლობს, ის აკონტროლებს პროცესს და არა პირიქით.

ამ „ვალების მახეს“ მხოლოდ ის გაარკვევს, ვის ხელშიც მოხვდება მეტი ინფორმაცია და ზუსტად ვისი დოკუმენტაცია მოიძებნება საქმეების გასარჩევად.