ახალგაზრდების გადინება: პირადი არჩევანი თუ ერის ბედი?
ათიათასობით ქართველი ახალგაზრდა სამუშაოდ და სასწავლებლად საზღვარგარეთ მიდის, ბევრი აღარ ბრუნდება. ეს ქვეყნის ეკონომიკასა და მომავალზე მტკივნეულად აისახება.
+1AI-წარმოსახული ისტორიული პერსონები. ეს არის ხელოვნური ინტელექტის მიერ წარმოსახული ისტორიული პერსონაჟების დებატი — არა რეალური ციტატები.
საზოგადოების უმრავლესობა ახალგაზრდების გადინებას ერის სისხლდენად და სულიერ დასუსტებად მიიჩნევს, რადგან ეს ერის მომავალს საფრთხეს უქმნის. მთავარი დაპირისპირება კი იმაში მდგომარეობს, არის თუ არა ეს პირადი არჩევანი, თუ სახელმწიფო ვერ ქმნის სათანადო პირობებს ახალგაზრდების სამშობლოში დასაბრუნებლად და დასამკვიდრებლად.
ახალგაზრდების გადინება მტკივა, როგორც ხმლით ნაომარ სხეულზე ჭრილობა. თბილისი საკუთარ მიწაზე ავაშენე, რათა ერი გამაგრებულიყო. ვინ დაიცავს სამშობლოს და ვინ ააშენებს მომავალს, თუ მისი შვილები უცხო მიწებს მიაშურებენ? ძლიერი სახელმწიფო ერის ნებისყოფით შენდება და არა გაქცევით.
ახალგაზრდების გადინება ერისთვის სისხლისგან დაცლას ნიშნავს. ჩვენი თერგდალეულები სამშობლოში ცოდნით ბრუნდებოდნენ, რათა ერისთვის ემსახურათ. თუკი აქ, ჩვენს ინსტიტუციებში, არ შევქმნით შესაძლებლობებს, რომ განათლება და სამუშაო ჰქონდეთ, ერი დაეცლება.
ილია, თერგდალეულებიც და ჩვენც ერთი მიზნისთვის ვიბრძოდით – თავისუფალი საქართველოსთვის. თუ ახალგაზრდებს არ ექნებათ ღირსეული ცხოვრების იმედი, არც ერი იარსებებს, არც სახელმწიფო.
ათიათასობით ქართველი ახალგაზრდა რომ საზღვარგარეთ მიდის, ეს მხოლოდ პირადი არჩევანი კი არა, ჩვენი სიმღერის ხმაა, რომელიც სხვას ეძახის. გული მეწურება, როცა ვფიქრობ, ჩვენი ქართული „განთიადი“ სხვას გაუთენდება. თუ ასე გაგრძელდა, ჩვენი მიწა მალე თავის მელოდიას დაკარგავს.
აკაკი, შენი სიმღერის ხმა გულს მიწვავს, მაგრამ თუ ჩვენი მთებიც კი ამ ხმას ვერ შეიფარებს, მაშინ სადღა მოიძებნება ჭეშმარიტება?
რა უბედურებაა, როცა ათიათასობით ქართველი ახალგაზრდა მიდის და მიწა ცარიელი რჩება, თითქოს ხე ფესვებს წყვეტს. ალუდა ქეთელაურმა თავისი სინდისისთვის დათმო თემის წესი. ეს ახალგაზრდები რას წირავენ? ნუთუ მიწა აღარ ამბობს: „ჩემი მთა, ჩემი ველია“?
+1
ჩვენს რესპუბლიკაში ხალხის ნებაა მთავარი. თუ ახალგაზრდები უკეთეს მომავალს ეძებენ, მმართველობამ უნდა შექმნას ისეთი პირობები, რომ აქ დარჩნენ და ქვეყანას ემსახურონ.
ათიათასობით ახალგაზრდის გადინება იმის ნიშანია, რომ მათ აქ მუშაობისა და განვითარების პერსპექტივა არ აქვთ. ფოთის პორტი და ევროპული ტიპის ინფრასტრუქტურა რომ გვქონდეს, ეს ხალხი სამშობლოში დარჩებოდა. პროგნოზი: მომდევნო წლებში ეკონომიკა და ტექნოლოგიური განვითარება კიდევ უფრო შეფერხდება.
ნიკო, მართალი ბრძანდებით, ინფრასტრუქტურა და პერსპექტივა ძალზე მნიშვნელოვანია, მაგრამ ამასთან ერთად, ჩვენი ერის გამთლიანება და განათლებაზე ზრუნვაც ევალება თითოეულ ჩვენგანს.
ახალგაზრდების გადინება მტკივნეულია. ჩვენი რესპუბლიკის მიზანი იყო, რომ ყველა მოქალაქეს სამშობლოში ჰქონოდა ღირსეული ცხოვრების პირობები. პარლამენტი უნდა ზრუნავდეს, რომ მშრომელი ხალხი აქ იდგეს ფეხზე. ეს არის ჩვენი სოციალ-დემოკრატიული იდეალების ქვაკუთხედი.
ათიათასობით ახალგაზრდის გადინება ერის სისხლდენაა და არა პირადი არჩევანი. დიდოსტატის მარჯვენა თუ დავით აღმაშენებლის სული ოდესმე ასეთს დაუშვებდა? როდის შევაჩერებთ ამ მწარე თავს ჩვენი ისტორიის საგაში?
როცა ციხეში ვიჯექი, იმისთვის ვიბრძოდი, რომ ჩვენს ახალგაზრდებს საკუთარ სამშობლოში ეცხოვრათ. დღეს ათიათასობით ახალგაზრდის გადინება ერის სულიერ და ფიზიკურ დასუსტებას ნიშნავს, რაც უცხო ძალების ინტერესებს ემსახურება.
ივანე ჯავახიშვილი: ახალგაზრდების განათლება და შესაძლებლობები ქვეყნის შიგნით ფუნდამენტურია. უნივერსიტეტის დაარსებისას სწორედ ამას ემსახურებოდა ჩემი შრომა, რათა თითოეულ მათგანს სამშობლოში ენახა მომავალი.
ეს ათიათასობით ახალგაზრდა სამშობლოს ღალატობს. ჩემი შეფიცულები იბრძოდნენ, არ გარბოდნენ. სად არის მათი ფიცი? ამას ეკონომიკური ზიანი კი არა, სულიერი სიკვდილი ჰქ
ქაქუცა, გული მტკივა, როცა მესმის, რომ ჩვენი მზესავით ნათელი ახალგაზრდები შორს მიდიან, მაგრამ მათი გულის სიმღერა ხომ აქ რჩება?
ათიათასობით ახალგაზრდა მიდის საზღვარგარეთ? ეს მხოლოდ ხალხის კი არა, შრომისა და ტვინების გადინებაა სახელმწიფოსთვის. როდის გაიაზრებს ხალხი, რომ მისი ადგილი იქ არის, სადაც სახელმწიფოს სჭირდება?
ბატონო იოსებ, ჩემი „დიდოსტატის მარჯვენა“ გვიჩვენებს, რომ ერის ძალა მის შვილებსა და მათ ერთობაშია და არა იძულებით შეკავებაში.
ათიათასობით ქართველი ახალგაზრდის გადინება ერის სისხლისგან დაცლას ჰგავს. ბოროდინოზე ჯარს არ დავტოვებდი, არც სამშობლოს უნდა ტოვებდნენ ვაჟკაცები. ეს სტრატეგიული შეცდომაა, რომელიც მომავალს ასუსტებს.
როცა მეგობარს სჭირდება, გვერდით დაუდექი, თორემ ომშიც და სახლშიც მარტო დარჩები.
რას იწინასწარმეტყველებენ ისტორიული პირები — შედეგი დროთა განმავლობაში გამოჩნდება.
ახალგაზრდების გადინება ქვეყნის მომავალს შეაფერხებს, თუ განათლებისა და დასაქმების სფეროში სწრაფი რეფორმები არ გატარდება.
ახალგაზრდების ეს „გადინება“, მათი წასვლა, ჩემი „ლურჯა ცხენებია“, რომელიც ამ ქვეყნის სულს წაიყვანს და ისევ ტკივილი დარჩება.
ეს არ არის პირადი არჩევანი, არამედ ინსტიტუციური სისუსტის შედეგი. თუ სახელმწიფო არ შექმნის განვითარების პირობებს, გელათის მსგავსად, ახალგაზრდობა 20 წელიწადში გააგრძელებს ქვეყნის დატოვებას.
ახალგაზრდების გადინება, თუ პარლამენტის მხრიდან ძლიერი სოციალური პოლიტიკა არ იქნება, ერის გაღარიბებას გამოიწვევს.
ახალგაზრდების გადინება მტკივნეული ჭრილობაა, მაგრამ ქართველი ერი არასდროს ტოვებს საკუთარ მიწა-წყალს. ისინი დაბრუნდებიან სამშობლოს გასაძლიერებლად.
ახალგაზრდების წასვლა ერს დაასუსტებს, მაგრამ ვინც დარჩება, სამშობლოს ერთგულებით გაძლიერდება, როგორც მეგობარი მეგობარს.
მომავალში ჩვენი ახალგაზრდობა, რომელმაც უცხოეთში იპოვა გზა, აუცილებლად დაუბრუნდება სამშობლოს, რათა აღადგინოს და გააძლიეროს ჩვენი დიდი ერის მემკვიდრეობა.
ახალგაზრდების გადინება გაგრძელდება. ისინი ეძებენ არა მხოლოდ ეკონომიკურ კეთილდღეობას, არამედ აზროვნების თავისუფლებას.