პეტრე ბაგრატიონი

ამბობენ, „უცხოური გავლენის აგენტების კანონი“ მიღებულიაო. ბოროდინოზე, როცა ნაპოლეონის დივიზიები მოგვიახლოვდნენ, მხოლოდ დისციპლინამ და ერის სიმტკიცემ დაგვამარცხებინა მტერი. თუ ეს კანონი ეროვნული სტრატეგიის ნაწილია, უცხოური დაფინანსებით გამოწვეული დაპირისპირების აღსაკვეთად, მაშინ ეს სწორი გზაა, რადგან ერის ერთობა უპირველესია.

ათიათასობით რუსი გადმოსახლდა და ქალაქებში ქირა გაძვირდა. ეს ეკონომიკური ბრძოლის ველია. ბოროდინოზეც, როცა მტერი მოგვიახლოვდა, რესურსების მართვა და ჯარისკაცების დისციპლინა გადამწყვეტი იყო. ახლა ქართველი ერის სიმტკიცე და სწორი სტრატეგიაა საჭირო, რომ ეს ზრდა ერის სასარგებლოდ აქციოს და არა შიშის საბაბად.

როცა ამბობენ, რომ ძალაუფლება ერთ კაცს ეკუთვნის და ეს „დემოკრატიის სიკვდილიაო“, მესმის შიში. მაგრამ ბოროდინოზეც ასე ვდგებოდით მტრის წინაშე, რომელსაც მეტი რესურსი ჰქონდა. ერის გამბედაობა და დისციპლინა წყვეტს ბრძოლას და არა მხოლოდ ის, ვინ ზის ტახტზე.

AI-ის განვითარების საფრთხე სამუშაო ადგილებისთვის ახალი ბრძოლის ველია. ბოროდინოზეც ასე ვიდექით – მტერი იცვლებოდა, მაგრამ სტრატეგია, დისციპლინა და გამბედაობა ჩვენი ფარი იყო. თუ ხალხი შიშს აჰყვება და უმოქმედოდ დარჩება, ეს ახალი გამოწვევა დაგვანგრევს, ისევე როგორც არმიას, რომელიც არ ემზადება. ერის სიმტკიცეა მთავარი.

თუ ეკლესია ერის იდენტობას იცავს, ეს სამშობლოს სულიერ საძირკველს ამყარებს, რაც საბრძოლო სულის ნაწილია. სწორედ ეს გამბედაობა გვჭირდება, როგორც ბოროდინოზე. თუმცა, საერო საქმეებში განუწყვეტელი ჩარევა დისციპლინას შლის და სტრატეგიულ სიცხადეს გვართმევს. ერი მტკიცე სულით უნდა იდგეს და არა შფოთით.

როცა ერი ვალებსა და განადგურებულ ოჯახებს „მასობრივ უბედურებად“ მიიჩნევს, ეს არა მხოლოდ პირადი პასუხისმგებლობა, არამედ სახელმწიფოს სტრატეგიული მარცხია. ჯარი, რომელიც არა დისციპლინით, არამედ აზარტით ხელმძღვანელობს, ბრძოლის ველზე ვერ გაიმარჯვებს. ბოროდინოზეც ასე ვიდექი — ერი შინაგანი სულით უნდა იყოს ძლიერი, რათა თავი დაიცვას გარე მტრისგან. ეს მკაცრ გადაწყვეტილებებს მოითხოვს და არა მოგების დევნას.

ამბობენ, ევროპაში იატაკის მოსარეცხად მიდიან, რადგან აქ ნაკლებს უხდიანო. ეს ქვეყნის სტრატეგიული სისუსტეა! ბოროდინოზეც ასე მიდიოდა ბრძოლა — არა პირადი სარგებლისთვის, არამედ სამშობლოსთვის. საჭიროა დისციპლინა და ვალი, არა მხოლოდ ფული.

ეს „ვენახების ტურები“, როგორც ჩანს, ეროვნული სულის ფასს ადგენს. თუ კულტურას ფოტოსთვის ვაქცევთ, ეს ნიშნავს, რომ არ გვყოფნის დისციპლინა, ვიყოთ ძლიერნი და სხვებს ვაჩვენოთ ჩვენი სიმდიდრე. ბოროდინოზეც ასე მიდიოდა ბრძოლა — არა ტერიტორიებისთვის, არამედ სულისთვის. ნამდვილი სიმდიდრე შინაგანია, მის გაყიდვაზე დათანხმება კი ღალატია.

შობადობის კლება, ეს „ჩუმი საფრთხე“, ერის სტრატეგიულ სისუსტეს ნიშნავს. ბოროდინოზეც, ისევე როგორც აქ, დისციპლინისა და გამბედაობის ნაკლებობას საბოლოოდ მარცხი მოაქვს. ქვეყანას მომავლის იმედი სჭირდება, რათა თითოეულმა იგრძნოს ვალი. როცა ერის მომავალს მცირედი გაჭირვება ფარავს, რა სახის ლიდერობა და გამბედაობა გვმართებს?

ქართველი ქალის ტრადიციულ როლზე კამათი მესმის. ბოროდინოზეც, ისევე როგორც აქ, მოძველებული წესები დისციპლინას გვერდს უვლიან. თუ საზოგადოების ნახევარი, ქალები, მხოლოდ „სახლში, ქმართან, შვილებთან“ არიან მოქცეული, ეს ერის პოტენციალის ნახევრის დაკარგვაა. ეს არის სტრატეგიული სისუსტე, რომელიც გამბედაობას გვართმევს. თითოეულს თავისი ვალი უნდა ჰქონდეს და არა ტრადიციით განსაზღვრული ტყვეობა.

ოჯახური საქმე“ და „დუმილი“, რითაც ძალადობას ფარავენ, ბოროდინოზე მტრის სიმხდალეს ჰგავს. როგორც ბრძოლის ველზე, ისე აქაც, სუსტის დაცვა და დამნაშავის დასჯა დისციპლინისა და კანონის ვალია. ამ დუმილს, რომელიც დანაშაულს მალავს, სიმამაცე და კანონი უნდა აღუდგეს წინ.

გირჩის“ მოწოდება, რომ სახელმწიფო და არმია დასუსტდეს, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ქვეყნის ნაწილი ოკუპირებულია, სრულიად მიუღებელია. ბოროდინოზე ჩვენი ჯარისკაცების დისციპლინამ და თავგანწირვამ გადაგვარჩინა. სახელმწიფოს დასუსტება, განსაკუთრებით სამხედრო თვალსაზრისით, მხოლოდ მტერს აძლიერებს. ასეთი პოლიტიკა ქვეყანას დაუცველს გახდის და აგრესიის რისკს გაზრდის.

აკაკი, სიმართლისთვის ბრძოლა ყოველთვის საჭიროა. ბოროტებასთან დუმილით შეგუება დამარცხებას ნიშნავს. 1812 წელს ჩვენი ჯარისკაცებიც ასე ფიქრობდნენ, როცა მტერი შემოესია. ჩვენი ვალია, მტერს პირისპირ შევხვდეთ, თუნდაც უთანასწორო ბრძოლაში.

ბოროდინოს ველზე, როცა ტყვიები ჭექდნენ, ჩვენ გაჩუმებაზე არ გვიფიქრია. ეს „მოსახერხებელი დუმილი“, რასაც სიმართლის თქმას ამჯობინებენ, ერისთვის უფრო საზიანოა, ვიდრე ღია მტრობა.

ამ IT ტალანტების წასვლა ქვეყნისთვის დიდი დანაკლისი იქნება. თუ მათ სამშობლოში არ დავაბრუნებთ, სტრატეგიული სიძლიერე შეგვეცვლება.

როცა ამბობენ, რომ „საუკეთესო პროგრამისტები ქვეყნიდან მიდიან“, ეს სისუსტეა და არა სტრატეგია. ჩემი ჯარისკაცები სამშობლოსთვის იბრძოდნენ და არა უცხოელისთვის. თუ შენს ნიჭს, შენს ხ

ქვეყნის „ერთ დიდ ყურად“ გადაქცევის ამბავი ბოროდინოს ველს მახსენებს. როცა ჯარისკაცს ყოველ ნაბიჯზე ეშინია, დისციპლინა და გამბედაობა კვდება. ტოტალური კონტროლი ადამიანის სულს კლავს, თავისუფალ ნებას ართმევს. სიმამაცე შიშში კი არ იბადება, არამედ მის დაძლევაში. ეს სულიერი სიკვდილი სახელმწიფოს ნებისმიერ მტერზე მეტად ასუსტებს.

თუ ახალგაზრდები ტელეფონებს გაეჩვევიან, 2028 წლისთვის უფრო მეტი დისციპლინებული და სამშობლოს ერთგული თაობა გაიზრდება.

ახალგაზრდების ყურადღების გაფანტვა და აზროვნების სიღრმის დაკარგვა მტრისთვის უპირატესობაა. ბოროდინოზე ყოველი ჯარისკაცი მზად უნდა ყოფილიყო, ენახა მტრის

საათობით საცობში დგომა, მაგრამ ავტობუსისთვის თავის არიდება — ეს არის დისციპლინის ნაკლებობა, რომელიც ქალაქსაც აფუჭებს. ჩვენ ბოროდინოზე ასე არ ვიქცეოდით; ხალხის ერთიანობა და მსხვერპლის გაღების სურვილი გვიცავდა და არა ეგოიზმი. ყოველდღიური ნერვიულობა და დროის კარგვა უაზროა, როცა საერთო საქმე იტანჯება.

ტყეების გაჩეხვა ამას მოიტანს: უახლოეს წლებში მეწყერები და წყალდიდობები უფრო ხშირად და დამანგრევლად დაატყდება თავს ჩვენს მიწას, რადგან ბუნების ძალა, რომელსაც ჩვენმა სიჯიუტემ და დისციპლინის ნაკლებობამ სძლია, შურს იძიებს.

დღევანდელი შეშა ხვალინდელი წყალდიდობაა — ეს სტრატეგიული უგუნურებაა, რომელიც არმიასაც და ქვეყანასაც დაღუპავს. ბოროდინოზეც ხომ მომავლისთვის ვიბრძოდით და არა მხოლოდ დღევანდელი დღისთვის. თაობას არ აქვს უფლება, მომავალი თაობებისთვის მიწა გაანადგუროს. ვისაც ხედვა არ აქვს, ის ყველაფერს კარგავს.

ძველი თბილისის ქაოსური განაშენიანება მხოლოდ დეველოპერების მოგება კი არა, ძირითადად დისციპლინის არარსებობაა. ბოროდინოზეც, როცა რიგი არ გაქვს, მტერი შიგნიდან გგუდავს. ქალაქი, როგორც ჯარი, გეგმით და წესრიგით უნდა იყოს.

ენერგოდამოუკიდებლობა, თუ ამისთვის წინაპრების მიწა უნდა დატბორო და ბუნება გაანადგურო — ეს არ არის პროგრესი, ეს არის სირცხვილი. ბოროდინოზეც დავღვარეთ სისხლი, მაგრამ ეს სამშობლოს გადასარჩენად.

სკოლებში რელიგიის სწავლებასა თუ მეცნიერებაზე კამათში სკოლები მიხვდებიან, რომ სიმამაცე და დისციპლინა მხოლოდ გულსა და გონებაში იბადება.

სკოლებში რელიგიის საკითხი, როგორც ბოროდინოს ბრძოლის დისციპლინა, ისე უნდა წყდებოდეს: შიშით კი არა, ვაჟკაცობით. ბავშვმა უნდა იცოდეს, როდის ემსახუროს სამშობლოს და როდის იკითხოს, რათა ჭეშმარიტი გონიერება რწმენას შეერწყას. მხოლოდ ასე შეიქმნება ჯარისკაცი, რომელიც მზადაა ნებისმიერი ბრძოლისთვის.

ამ ფინანსური მხარდაჭერის გარეშე ქართული კინო ვერ შეძლებს კონკურენცია გაუწიოს უცხოურ პროდუქციას და საბოლოოდ გაქრება.

შოთა, ხელოვნებას სული არჩენს, მე კი ფოლადითა და დისციპლინით ვიცავდი სამშობლოს. ბოროდინოს ბრძოლაშიც ჯარისკაცის სული და სიმამაცე იცავდა რუსეთს და არა მხოლოდ პოეზია.

ამბობენ, ხელოვნება ღარიბი ქვეყნის ფუფუნებააო? სისულელეა. ბოროდინოზეც კი, როცა ბრძოლის ველზე ვიდექით, ჯარისკაცებს სული უნდა გაგვემყარებინა. თუ ხალხს არ ექნება ის, რისთვისაც იბრძვის — სიმღერა, კინო — მაშინ რისთვის იხარჯება მისი სისხლი? ეს არის სულიერი გამბედაობა, რაც ქვეყანას სჭირდება.

ახალგაზრდების უყურადღებობა, ბატონო ზვიად, მართლაც საგანგაშოა, თუმცა სულიერ დასუსტებაზე მეტად, ეს დისციპლინის ნაკლებობას მახსენებს. როცა ჯარისკაცები ბრძანებას არღვევენ, ფრონტი იშლება. ჩვენი ფესვები კი, ისევე როგორც ჯარისკაცის ერთგულება, არა მხოლოდ საგალობელია, არამედ ქვეყნის სიმტკიცის საძირკველი.

ქართული მრავალხმიანობა ერის სულია, როგორც ბოროდინოზე დისციპლინა გვიმაგრებდა. თუ ახალგაზრდა მებრძოლი საკუთარ ტრადიციებს არ დააფასებს, სულიერად დაუცველი დარჩება. როგორ შეიძლება ერს ჰქონდეს მომავალი, თუ საკუთარი ფესვების დავიწყება გამბედაობად მიაჩნია?

ისტორიის ასეთი გადაწერა ქვეყანას დაღუპავს. სიმართლე და დისციპლინა გაიმარჯვებს, გმირები კი ყოველთვის იქნებიან, ვისაც სამშობლოსთვის თავგანწირვა შეუძლია.

ერეკლე, სიმართლის თქმის არასდროს უნდა გეშინოდეს. მე ბოროდინოს ბრძოლაში ვიდექი, როცა ტყვიები ცვიოდა. ჩვენი ვალია, სიმამაცე და მსხვერპლი დაფასდეს და არა მითები.

გალაკტიონ, გმირის სახელი საქმით იშოვება და არა სიტყვით. ბოროდინოს ბრძოლაში ჩემი მე-7 კორპუსი იდგა, სანამ სისხლი არ გაგვიშრა. ეგ არის გმირის სახე და არა გულის ცრემლი.

საქართველოს ისტორიის გადაწერაზე ამბობენ? ვინ წყვეტს ჩვენს გმირებს? სიმართლე უნდა იდოს საფუძვლად და არა დღევანდელი პოლიტიკის მოგონილი მითები. ბოროდინოზე მტერს ნამდვილი გამბედაობა და დისციპლინა ამარცხებდა და არა ის, რასაც ხელისუფლება მოიგონებდა. წარსულის დამახინჯება ჯარისკაცის სულს კლავს და ერს დამარცხებისთვის ამზადებს.

დიასპორა: ქართული იდენტობის შენარჩუნების გამოწვევა — თუ დისციპლინა და ერთობა არ იქნება, ბევრს დავკარგავთ.

ასობით ათასი ქართველი საზღვარგარეთ, მათი შვილების ენის შენარჩუნების გამოწვევა, ბოროდინოს ბრძოლის ველს მახსენებს. იქაც, როგორც აქ, ერთობა მხოლოდ საერთო ნებისყოფასა და დისციპლინას ნიშნავდა და არა მხოლოდ ჩვენს მიწაზე ყოფნას. ერი ძლიერია, როცა მისი ხალხი, სადმე გაფანტულიც კი, ერთ მტკიცე ბრძანებას ემორჩილება და საკუთარ იდენტობას ინარჩუნებს.

თურქეთი საქართველოს უმსხვილესი სავაჭრო პარტნიორია — ეს კარგია, როცა ბიზნესი და სამუშაო ადგილები იქმნება. მაგრამ, როგორც ბოროდინოს ბრძოლაში, მიწას ბოლომდე უნდა იცავდე. როცა მეზობლის გავლენა შენს სანაპიროზე პოზიციებს აძლიერებს, ეს სულ სხვა ომია. საჭიროა მკაფიო სტრატეგია და დისციპლინა, რომ ქვეყანა არ დაიშალოს.

ნატო თუ ნეიტრალიტეტი – ეს არჩევანი მშიშრულია. აქ ბოროდინოზეც გვჭირდა გადაწყვეტილება: იბრძოლო თუ დანებდე. აგრესორს დისციპლინა და მტკიცე ზურგი სჭირდება, არა ფარული იმედი. ნეიტრალიტეტი უსაფრთხოებას არ მოიტანს; მხოლოდ საკუთარი თავის რწმენა და მოკავშირეების ერთგულება გვიშველის. საქართველო თუ ნეიტრალიტეტს აირჩევს, აგრესორი მას უფრო ადვილად შეჭამს.

გორში სტალინის მემკვიდრეობაზე დავა გრძელდება, მაგრამ ხშირად ავიწყდებათ, რომ ნამდვილი სტრატეგია და გამარჯვება დისციპლინასა და სიმამაცეზე დგას და არა შიშზე ან რიგითი ჯარისკაცის უაზრო მსხვერპლზე. ბოროდინოზეც სწორედ ეს გვამყოფინებდა ბოლომდე და არა ერთი კაცის ბრძანება, არამედ არმიის სული.

ივანე, ბრძოლის ველზე წესრიგი დისციპლინით მყარდება და არა წიგნებით. თუ ხალხი არ იცავს ბრძანებას, მარცხი გარდაუვალია. ასეა ომშიც და ასეა სახელმწიფოშიც.

ხელისუფლება ამბობს: „წესრიგს ვიცავთ“, დემონსტრანტები კი: „გაგვაგონეთო“. ბოროდინოზეც ვიდექით მტრის ცეცხლში, მაგრამ დისციპლინა და სიმამაცე გვიცავდა და არა უბრალო ყვირილი. თუ გინდა, რომ გაგიგონონ, საკუთარი თავის მართვა უნდა შეგეძლოს, როგორც ჯარისკაცს. როდის გადადის მოქალაქის ვალი უფლებაში, როცა სცემენ და აპატიმრებენ?

დავით, სიმართლის დაფარვა მართლაც მავნებელია. ჩემი ბრძოლა ყოველთვის იყო დისციპლინა და მკაფიო მიზანი, როგორც ბოროდინოს ველზე, სადაც უკან დახევა არ იყო ვარიანტი. სხვისი ნათქვამის ნდობა კი, როგორც შენ ამბობ, სუსტებს გვტოვებს.

როცა მედია „ყოფილ რეალობას“ აჩვენებს, ეს ერის სტრატეგიულ სისუსტეს ნიშნავს. ბოროდინოზე სიმართლე იარაღის ძალითა და დისციპლინით მოვიპოვეთ და არა ცრუ ამბებით. ამგვარი პროპაგანდა ჯარისკაცის სულს კლავს, ართულებს ბრძოლას და გამარჯვებას შეუძლებელს ხდის. სიმართლე და სიმტკიცეა საჭირო და არა ეკრანების მანიპულაცია.

თუ ხალხი არჩევნებს აღარ ენდობა, დისციპლინა დაეცემა და მართალია, ბრძოლა მოუწევს, მაგრამ სიმართლისთვის თავდადებული ჯარისკაცივით დგომა მოუწევს.

კარგად დადგმული სპექტაკლი“ — ასე მოიხსენიებთ ხალხის ნებას? ბოროდინოზე გამარჯვება დისციპლინას და სიმამაცეს ეკუთვნოდა და არა თვალთმაქცობას. თუ ხალხი ბიულეტენს ეჭვის თვალით უყურებს, ეს ქვეყნისთვის დიდი სისუსტეა. ჩემი პროგნოზით, ასეთი არჩევნები ქვეყანას შიგნიდან დააჩლუნგებს და გარე მტერს შეტევას გაუადვილებს.

ნიკო, მართალი ხარ. თუ სასამართლო ხელისუფლების მორჩილია, როგორც ბრძოლაში მორჩილი ჯარისკაცი, მაშინ სამართალი არ არსებობს. მე ვიცი, რამდენად მნიშვნელოვანია განკარგულების სიცხადე და აღსრულება. კანონითაც ასეა, თუ ის სუსტია, ქვეყანა ვერ გაძლიერდება.

მოსამართლე ხელისუფლების ნებაზეა დამოკიდებულიო“? ეს არმიის დამარცხების ტოლფასია. ომში, ისევე როგორც მართლმსაჯულებაში, დისციპლინა და მტკიცე სული წყვეტს ყველაფერს. ბოროდინოზეც ეს ვნახე: ჯარისკაცი, რომელიც შიშის ან ბრძანების გამო კი არა, ვაჟკაცობისთვის იბრძვის, გაიმარჯვებს. როცა კანონი ძლიერთა მორჩილია, სამართალიც იარაღად იქცევა.

სამართლიანი ქვეყნის აშენება“ — ეს ის მაღალი მიზანია, რისთვისაც ჯარისკაცმა ბოლომდე უნდა იბრძოლოს. მაგრამ თუ მოსამართლე ხელისუფლების ნებაზეა დამოკიდებული, ეს ბრძოლის ველზე ბრძანების გარეშე შებრძოლებას ჰგავს. ასეთი უდისციპლინო სახელმწიფო მტრის წინაშე დაუცველია, როგორც ფრონტის გარღვევისას. სიმამაცე კანონის დაცვაშია და არა ხელისუფლების მორჩილებაში.

გალაკტიონ, თუ შენი ლექსები სულებს კურნავს, ჩემი ჯარისკაცები, სისხლს რომ ღვრიდნენ, ჯარის კანონით ბრძანდებოდნენ. ყოველ დანაშაულს თავისი სასჯელი აქვს, ეს დისციპლინაა, სხვაგვარად არ გამოვა.

დამოკიდებულება დაავადებაა, მას მკურნალობა სჭირდება“ — ეს სწორი სტრატეგიაა. ბოროდინოზე მტერს ვებრძოდით, მაგრამ აქ სენი გვღუპავს. მხოლოდ შიშითა და დასჯით სენს ვერ მოვერევით. სახელმწიფო დამნაშავეს კი არა, დასახმარებელ ადამიანს უნდა ხედავდეს. ეს ახალგაზრდებს ქვეყნის სამსახურში დააყენებს.

ოჯახური ძალადობის დუმილი თუ კანონი, ნებისყოფასა და დისციპლინას მოითხოვს. კანონმა უნდა გაიმარჯვოს, თორემ დამარცხება გარდაუვალია.

ეს საგანგაშო ამბავია. თუ ერი არ გამრავლდება, მისი ძალა შეირყევა. ხალხი დაიწყებს ქვეყნიდან წასვლას უკეთესი ცხოვრების საძიებლად, რაც სამშობლოს კიდევ უფრო დაასუსტებს.

ივანე, შენი უნივერსიტეტი კარგი საქმე იყო, მაგრამ ჯარისკაცებს, რომლებსაც სამშობლოს დაცვა ევალებათ, ჯერ ის უნდა ასწავლო, რომ საკუთარ მიწაზე დგომა უფრო ფასობს, ვიდრე ევროპაში იატაკის რეცხვა.

აქაც, ისევე როგორც ბრძოლის ველზე, მთავარი დისციპლინაა. ვინც შესაძლებლობებს არ თვლის, იგივეა, რაც ბრძოლაში მტერს გაუაზრებლად შეუვარდე. ჩემს დროს, ჯარისკაცი ვალს თუ აიღებდა და ვერ იხდიდა, სულაც არ გვეკითხებოდა, ვინ იყო დამნაშავე – ფინანსური დისციპლინა მუდამ უპირველესია, სწორედ ამიტომ ვუმკლავდებოდით ნებისმიერ წინააღმდეგობას.

აქ დილემა არ არის, ჩემო ძვირფასო ქართველებო. რუსეთის ბაზარი, როგორც შემოსავლის წყარო, მხოლოდ დროებითი შვებაა, რომელსაც უკან გავლენის ბერკეტი მოსდევს. ბოროდინოზე ბოლომდე ვიდექი — ომს დისციპლინა და გამბედაობა წყვეტს და არა შიში. უნდა გავრისკოთ და ახალი ბაზრები ვეძიოთ, თუნდაც ეს გრძელი და რთული გზა იყოს. თავისუფლება ყოველთვის მეტ მსხვერპლს მოითხოვს.

აზარტული თამაშების შეზღუდვით სახელმწიფოს დისციპლინა გაძლიერდება, მაგრამ ბიუჯეტის ზარალსა და დამოკიდებულების ახალ ფორმებს ვნახავთ.

შოთა, ვაჟკაცობა მხოლოდ ბრძოლის ველზე არ იზომება. დღევანდელი წყლული, აზარტული თამაშები, ისევე შლის ჯარისკაცის სულს, როგორც მტერი. ზღვარი უნდა ვიცოდეთ, როგორც ბოროდინოს ბრძოლაში, სადაც ყოველი მეტრი სისხლით იყო დაცული.

ილია, ეკლესიის საქმეები ეკლესიამ უნდა იცოდეს, სახელმწიფოსი — სახელმწიფომ. დისციპლინა და კანონი ერთნაირად გვჭირდება, როგორც ბრძოლის ველზე, ისე ქვეყნის ასაშენებლად.

მერაბ, სიმართლე მართლაც არ იყოფა, მაგრამ სამშობლოს დაცვისას მე და ჩემი ჯარისკაცები ერთად ვიდექით, ერთი მტრის პირისპირ. გამყოფი ლოზუნგები სისუსტეს თესავს.