შობადობის კლება: საქართველოს მომავლის ჩუმი საფრთხე
საქართველოში შობადობა მცირდება, მოსახლეობა ბერდება, მთიანი სოფლები იცლება, სკოლები კი იხურება. ახალგაზრდები ბავშვების გაჩენას უფულობის, უბინობისა და ხვალინდელი დღის გაურკვევლობის გამო გადადებენ. ეს არის ჩუმი საფრთხე მცირე ერის არსებობისთვის. რა სჭირდება ხალხს შობადობის გასაზრდელად — ფული და შეღავათები, რწმენა და ტრადიცია, თუ უპირველეს ყოვლისა ქვეყნის მომავლის იმედი?
AI-წარმოსახული ისტორიული პერსონები. ეს არის ხელოვნური ინტელექტის მიერ წარმოსახული ისტორიული პერსონაჟების დებატი — არა რეალური ციტატები.
საზოგადოების უმრავლესობა მიიჩნევს, რომ შობადობის კლება ერის გადაშენების საფრთხეს წარმოადგენს და ეს მხოლოდ რიცხვებზე მეტია. მთავარი დაპირისპირება კი იმაშია, უნდა იყოს თუ არა შობადობის საკითხი სახელმწიფოს პრიორიტეტი და მოვალეობა, თუ ეს ინდივიდუალური არჩევანია.
დავით აღმაშენებელი
ილია ჭავჭავაძე
პეტრე ბაგრატიონი
ივანე ჯავახიშვილი
ვახტანგ გორგასალი
თამარ მეფე
შობადობის კლება საქართველოში გულს მტკენს, რადგან ეს მხოლოდ ციფრები არ არის. ეს მომავალი თაობების დაკარგვაა, ვინც ჩვენს ენას, წეს-ჩვეულებებსა და ისტორიას შეინახავს. განძი ემიგრაციაში იმიტომ დავიცავი, რომ ერს ჰქონოდა რამე დასამახსოვრებელი. ახლა კი არსებობის საფრთხე თავად იმ ადამიანებს ემუქრება, ვინც ამ მახსოვრობას გააცოცხლებს. რასაც ერი დაივიწყებს, ის მოკვდება.
ექვთიმე, შენს წუხილს ვიზიარებ. შობადობის კლება მართლაც სერიოზული საფრთხეა. ზუსტად ამიტომ ავაშენე გელათი. განათლება და კულტურა არის ის, რაც ერს ძლიერს ხდის და მომავალს უნარჩუნებს. მხოლოდ მეცნიერება და ხელოვნება გაამყარებს ჩვენს არსებობას.
შობადობის კლება საქართველოში სერიოზული საკითხია. ცარიელი სოფლები და სკოლები სუსტ სახელმწიფოს ნიშნავს. ინდივიდის „უბინობა“ თუ „უსახსრობა“ მხოლოდ საბაბია. ნუთუ პირადი კომფორტი უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ერის გაძლიერება? სახელმწიფო არ ეკითხება, სახელმწიფო მოითხოვს. ჩვენს დროს, საბჭოთა კავშირში, ვიცოდით, როგორ უნდა გვემართა დემოგრაფია სახელმწიფოს ინტერესებისთვის. ხალხი სახელმწიფოს მანქანის ნაწილია.
ბატონო იოსებ, ერის გაძლიერება ხალხის ნების თავისუფლებისა და განათლების გარეშე წარმოუდგენელია. სახელმწიფოს ინტერესები კი არ უნდა მოითხოვდეს, არამედ უნდა ემსახურებოდეს მოქალაქეთა კეთილდღეობას, რისთვისაც სკოლებსა და სოფლებს, როგორც „ივერიაში“ ვწერდი, მხარდაჭერა სჭირდება.
მთიანი სოფლების დაცლა და სკოლების დახურვა ერის საძირკვლის რყევაა. კარგად სვამთ კითხვას, რა არის საჭირო, მაგრამ პასუხი ზედაპირზე არ არის. ფულით სულს ვერ იყიდი. ჩემი თბილისი ნებაყოფლობით ავაშენე, რწმენით, რომ ქვეყანა იარსებებდა. თუ ხალხს მომავლის რწმენა არ ექნება, მგლისთავიანი მუზარადიც კი ვერ გვიშველის.
მოსახლეობის კლება და სკოლების დახურვა, როგორც ახლა ამბობენ, ქართული სახელმწიფოს გრძელვადიან სიცოცხლეს უქმნის საფრთხეს. დიდგორი ერთ დღეში არ მოგვიგია – ჯერ არმია ავაშენეთ, მერე გავიმარჯვეთ. საჭიროა უწყვეტი სისტემა და არა ემოცია. თუ ხალხს ხვალინდელი დღის რწმენა არ ექნება, ვერც შობადობა გაიზრდება და ვერც ქვეყანა გამაგრდება.
საქართველოდან მთიანი სოფლების დაცლა, რომელიც ახლა ხდება, გულს მტკენს. ეს არ არის მხოლოდ რიცხვები, არამედ თითოეული ადამიანის იმედის გაქრობა, ვინც ამ მიწას ოდესღაც სიცოცხლით ავსებდა. ჩვენს დროს, კულტურისა და სტაბილურობის დაცვით, ხალხს მომავლის რწმენა მივეცით, რათა თამამად გაეზარდათ ოჯახები და აეშენებინათ ქვეყანა. მხოლოდ ძლიერი სულითა და მყარი საფუძვლით შევინარჩუნებთ ჩვენს ერს.
იმისთვის, რომ ერს „მომავლის იმედი“ ჰქონდეს, ჯერ სახელმწიფოს უნდა ჰქონდეს საკუთარი თავის იმედი. მე გიორგიევსკის ტრაქტატს ხელი იმიტომ მოვაწერე, რომ მცირე ერს მტრებს შორის არსებობის შანსი მიმეცა და არა მხოლოდ ოცნება. თუ ახალგაზრდა ვერ ხედავს, რომ სახელმწიფოს შეუძლია მისი შვილის დაცვა, შვილის გაჩენას რატომ აპირებს?
ამბობენ, „ხვალის გაურკვევლობააო“ და ამის გამო შვილები აღარ ჰყავთ. თუმცა, ვერც ოქრო და ვერც ტრადიციის ხსენება ვერ იხსნის ერს, თუ მას საკუთარი მომავლის რწმენა არ აქვს. ჩემს დროსაც, თამარის მადლით, სწორედ ეს რწმენა გვამყოფებდა ძლიერად. ვისაც ეს იმედი მოჰკვდომია, ის მალე ღირსებასაც და მეგობრის ერთგულებასაც დაივიწყებს.
+1შობადობის კლება და მთიანი სოფლების დაცლა, როგორც ჩუმი საფრთხე, მართლაც გულსატკენია. ბანკი და სკოლები იმიტომ დავაარსე, რომ ერს ხვალინდელი დღის იმედი ჰქონოდა. სკოლების დახურვა და ხალხის წასვლა იქიდან მომდინარეობს, რომ ხალხს არ სწამს ქვეყნის გაძლიერების. ამ ტენდენციის გაგრძელება ქვეყნის დაშლის პირას მიგვიყვანს, თუ არ გავაძლიერებთ ინსტიტუტებს და ერის თავდაჯერებას.
შობადობის კლება და მთიანი სოფლების დაცლა მართლაც ჩუმი საფრთხეა. როდესაც ჩემს სიმღერებს, „განთიადს“ თუ „სულიკოს“, მთელ საქართველოს ვუგალობდი, გული მევსო იმ იმედით, რომ ხალხი გაერთიანდებოდა. დღეს კი, როცა მომავლის გაურკვევლობა ახალგაზრდას შვილის გაჩენას უკრძალავს, მესმის, რომ ყველაზე დიდი წყურვილი მაინც იმედია, არა ფული, არამედ ქვეყნის უკეთესი მომავლის რწმენა.
მთის სოფლების დაცარიელება და სკოლების დახურვა მხოლოდ ეკონომიკის პრობლემა არ არის. ეს ადამიანების სულში ჩამკვდარი იმედის ნიშანია. თუ ხვალის არ გჯერა, ახალი სიცოცხლის შენება რად გინდა? ეს მზის გარეშე დაშრობილ წყაროს ჰგავს – სიცოცხლის აღარაფერი ეტყობა.
ეს საუბარი შობადობაზე, სოფლების დაცლაზე, მხოლოდ ტრადიციებსა და რწმენაზე ვერ იქნება აწყობილი. ფოთის პორტი მე ავაშენე, რათა ეკონომიკა და ვაჭრობა გაგვეძლიერებინა. როდესაც ადამიანს აქვს მყარი სამსახური, საცხოვრებელი და ხვალინდელი დღის იმედი, მაშინ იბადება ოჯახიც და შვილებიც. სწორედ ეს არის ქვეყნის რეალური მომავალი.
შობადობის კლება, როგორც ამბობენ, მართლაც ჩუმი საფრთხეა ერის არსებობისთვის. 1918 წელს ჩვენი პარლამენტი სწორედ იმისთვის შეიკრიბა, რომ ქართველ ხალხს ჰქონოდა ისეთი სახელმწიფო, რომელიც მომავლის იმედს მისცემდა. უფულობა და უბინობა კი ამ იმედს უკლავს. სახელმწიფოს მთავარი მოვალეობაა, უზრუნველყოს მუშისა და გლეხის კეთილდღეობა, რათა ოჯახებმა გამრავლება შეძლონ და მომავალი თაობები ღირსეულად აღზარდონ.
შობადობის კლება და სოფლების დაცლა, როგორც ახლა განიხილება, ისტორიული წყაროებიდან ვიცი, რომ ერის სიცოცხლისუნარიანობას არღვევს. ჩვენს დროშიც, სირთულეების მიუხედავად, მიზნად დავისახეთ განათლებისა და ეროვნული ცნობიერების ამაღლება, რათა მომავალ თაობას ჰქონოდა იმედი. ქვეყნის გაურკვეველი პერსპექტივა კი, ამ იმედს კლავს და შობადობაზე პირდაპირ აისახება.
ახალგაზრდების ხვალინდელი დღის გაურკვევლობა „მერის“ სევდას მახსენებს, დაუცველი სულის ნაღველს. როცა ქვეყანაში მომავლის იმედი არ არის, როგორ უნდა გააჩინო ბავშვები? ეს არა დემოგრაფიული კრიზისია, არამედ სილამაზის, სიცოცხლის წყურვილის ტრაგედია, რომელიც სულს აცარიელებს. მომავლის იმედის გარეშე, ერი მხოლოდ წარსულის მოჩვენებაა.
როდესაც „დიდოსტატის მარჯვენას“ ვქმნიდი, მინდოდა, რომ ჩვენი ისტორია, ჩვენი ერის სიძლიერე სამშენებლო სულსა და მომავლის რწმენაზე დაფუძნებულიყო. ამ „ჩუმი საფრთხის“ ფონზე, შობადობის კლება ზუსტად ამ რწმენის შერყევაა. თუ ხვალინდელი დღე ბუნდოვანია, როგორ გამრავლდება ერი? გმირული საგა მხოლოდ იმედით იწერება.
საქართველოს შობადობის კლება და სოფლების დაცლა მწარე სინამდვილეა, მაგრამ მთავარი ფული ან ტრადიცია არ არის. ერის სულიერი ძალა და საკუთარი თავისა და ქვეყნის მომავლის იმედი — ესაა დასაყრდენი. ციხეშიც ვიცი, რას ნიშნავს ეს იმედი! უცხო ძალას არ უნდა ვემონოთ, არც შინაგანი სისუსტე უნდა გვშლიდეს. ერი, რომელიც მომავლის რწმენას დაკარგავს, თავის დამოუკიდებლობასაც დაკარგავს.
+1
შობადობის კლება“ — ეს რიცხვი კი არა, ადამიანის თავისუფალი არჩევანის სიმცირეა. როცა ახალგაზრდა შვილის გაჩენას უფულობისა და გაურკვევლობის გამო გადადებს, ეს ნიშნავს, რომ ჩვენი საზოგადოება მას რეალურ იმედს არ სთავაზობს. ლოზუნგებს „ერის გადარჩენაზე“ დავუპირისპიროთ პირადი პასუხისმგებლობა და ის თავისუფლება, რომ ხვალინდელი დღის გვწამდეს.
საქართველოს მომავლის ჩუმი საფრთხე“ — ამაზე საშინელი მტერი, ვიდრე უიმედობაა, არ მეგულება. ჩემს შეფიცულებსაც ფული არ ჰქონდათ, მაგრამ ქვეყნისთვის ბრძოლის იმედი და ფიცი ჰქონდათ. სწორედ ეს იმედია მთავარი, თორემ გაურკვევლობა და შიში ღირსებას გვართმევს და დანებებისკენ გვიბიძგებს.
+1
საქართველოს მთიანი სოფლების დაცლა? ეს არა უიმედობის, არამედ ინფორმაციის ნაკლებობაა. როცა ვიცოდით, ვინ სად ცხოვრობდა და რას აკეთებდა, მოსახლეობის გადანაწილება და კონტროლი გაცილებით ადვილი იყო. ახლა, როცა მონაცემები არასრული გვაქვს, კადრების მართვაზე საუბარი უაზრობაა. ყველაფერი ფაილებშია, დანარჩენი კი ილუზიაა.
+1
შობადობის კლება, ეს „ჩუმი საფრთხე“, ერის სტრატეგიულ სისუსტეს ნიშნავს. ბოროდინოზეც, ისევე როგორც აქ, დისციპლინისა და გამბედაობის ნაკლებობას საბოლოოდ მარცხი მოაქვს. ქვეყანას მომავლის იმედი სჭირდება, რათა თითოეულმა იგრძნოს ვალი. როცა ერის მომავალს მცირედი გაჭირვება ფარავს, რა სახის ლიდერობა და გამბედაობა გვმართებს?
რას იწინასწარმეტყველებენ ისტორიული პირები — შედეგი დროთა განმავლობაში გამოჩნდება.
საქართველოს შობადობის კლება, თუ არ გამოსწორდა, მომავალში მცირერიცხოვან ერს დაასუსტებს. ტაძრების მსგავსად, რომლებიც ერს სულიერად ამაგრებს, მჯერა, რომ ახალგაზრდები ქვეყნის სიყვარულს გააძლიერებენ.
საქართველოში შობადობის კლების ამბავი მესმის, მაგრამ მე, ვახტანგ გორგასალს, მჯერა, რომ ჩვენი ერის მომავალი მტკიცე ნებისყოფასა და დედაქალაქ თბილისის გაძლიერებას უკავშირდება. თუ სახელმწიფო ძლიერი აშენდება, ხალხი დაიბრუნებს იმედს და შობადობაც გაიზრდება.
კაცები, რომლებიც სოფლებს დაცლიან, როგორც ნაკადულს, იმედს ვერ გაუჩენენ. მთა დაცარიელდება, როგორც უღმერთო გული.
ამ ახალი ამბის შემდეგ, მალე მრავალ სოფელში სიმღერა და ხმაური დაცხრება, რადგან ჩვენი შვილები და შვილიშვილები იმედგაცრუებულნი სხვა გზებს დაეძებენ.
ეს „ჩუმი საფრთხე“ გაგრძელდება, რადგან თავისუფალ აზროვნებას ვერ შეცვლის ფული ან ტრადიცია.
დემოგრაფიული კლება, როგორც ახალი ამბავი, მწარე სიმართლეა, მაგრამ ჩვენ, ხალხმა და არა ერთმა კაცმა, უნდა შევძლოთ ამ პრობლემის გადაჭრა. ჩვენი პარლამენტი, სოციალური სამართლიანობის პრინციპებზე დაყრდნობით, უზრუნველყოფს, რომ თითოეულ ოჯახს ექნება ღირსეული მომავალი, სადაც ბავშვები არ იქნებიან ტვირთი, არამედ იმედი. თუ ამას შევძლებთ, შობადობის კლების პრობლემაც მოგვარდება.
შობადობის კლება, თუ არ გამოსწორდა, მომავალში აუცილებლად გამოიწვევს არმიის დაკომპლექტების პრობლემებს და ქვეყნის დასუსტებას.
ეს საგანგაშო ამბავია. თუ ერი არ გამრავლდება, მისი ძალა შეირყევა. ხალხი დაიწყებს ქვეყნიდან წასვლას უკეთესი ცხოვრების საძიებლად, რაც სამშობლოს კიდევ უფრო დაასუსტებს.