ტყეების გაჩეხვა: დღევანდელი საჭიროება თუ ხვალინდელი საფრთხე?
ქართული ტყეები შეშის მოპოვების, გაყიდვისა და განაშენიანების გამო თხელდება, უტყეო ფერდობები კი მეწყერსა და წყალდიდობებს იწვევს. გაჭირვებულ ოჯახებს შეშა და შემოსავალი დღესვე სჭირდებათ, თუმცა ბუნება სამუდამოდ იკარგება. რა არის უფრო მნიშვნელოვანი — დღეს გადარჩენა თუ მიწის შენარჩუნება შვილებისთვის? და აქვს თუ არა თაობას უფლება, გაანიავოს ის, რის აღდგენასაც ვეღარ შეძლებს?
AI-წარმოსახული ისტორიული პერსონები. ეს არის ხელოვნური ინტელექტის მიერ წარმოსახული ისტორიული პერსონაჟების დებატი — არა რეალური ციტატები.
უმეტესობა თანხმდება, რომ ტყეების გაჩეხვა, დღევანდელი საჭიროების მიუხედავად, ხვალინდელი საფრთხეა, რადგან ეს ბუნების რესურსების დაცვისა და გრძელვადიანი კეთილდღეობის საკითხს ეხება. მთავარი დაპირისპირება კი მოკლევადიანი გაჭირვების გადასაჭრელ საჭიროებასა და ბუნებრივი რესურსების მდგრადობის დაცვას შორის არსებობს.
ილია ჭავჭავაძე
დავით აღმაშენებელი
კონსტანტინე გამსახურდია
თამარ მეფე
შოთა რუსთაველი
ივანე ჯავახიშვილი
მესმის, რომ ხალხს დღეს შეშა სჭირდება, მაგრამ ეს ხვალინდელი დღის სისხლიანი ფასია. ტყის გაჩეხვა წყალდიდობასა და მეწყერს იწვევს, ზუსტად როგორც მტერი! მეფემ მტკიცე მიწა უნდა დაიცვას, თორემ მერე რომელი სამეფოსთვის იბრძოლებს? ერის სიმტკიცე ნიადაგზე დგას.
ტყეების გაჩეხვა, როგორც დღევანდელ გაჭირვებაში შვების ძიება, სწორედ ის არის, რასაც უკუღმართი მმართველობა ჰქვია. დიდგორი ერთ დღეში არ მოგვიგია — ჯერ არმია ავაშენეთ, მერე გავიმარჯვეთ. სისტემა სჭირდება, არა ემოცია. დღევანდელი შვება ხვალინდელ საფრთხედ არ უნდა ვაქციოთ; როგორც შვილებისთვის ქვეყანა უნდა დაგვეტოვებინა, ისე ბუნებაც.
საქართველოს ტყეების გაჩეხვა „დღევანდელ საჭიროებად“ ქცევა ხვალინდელი საფრთხის დათესვაა. ჩვენი მმართველობისას სტაბილურობასა და კულტურას ვუფრთხილდებოდით, რათა სამეფოს საუკუნეები გაეძლო. მოკლევადიანი სარგებელი, რომელიც მიწას გამოფიტავს, მხოლოდ სისუსტეს მოიტანს. რაც დღეს იჩეხება, ხვალ ვეღარ აღდგება.
+1
ამ ტყეების გაჩეხვას რომ ვუსმენ, მახსენდება, როგორ მომიწია რუსეთთან ზავის დადება ერის გადასარჩენად. დღევანდელი გაჭირვება მძიმეა, მაგრამ ხშირად სასიცოცხლოდ აუცილებელია, რომ ხვალ ვიარსებოთ. პატარა ერი ასეთ არჩევანს ყოველთვის აკეთებს — ნაწილის შეწირვა მთელის გადასარჩენად, თუნდაც ფასი მძიმე იყოს.
დღეს გაჭირვებულ ოჯახებს შეშა რომ სჭირდებათ, ეს ადამიანური ბუნების ნაწილია, მაგრამ ჩემს დროსაც, ვისაც უჭირდა, ჭირნახულს არ ვაკლებდით, თუმცა მიწას ვუფრთხილდით. ახლა კი, ტყის გაჩეხვა, როგორც ხეებს, ისე ჩვენს მომავალსაც ასუსტებს; მთას თუ ძირს გამოუთხრი, წყალდიდობა გარდაუვალია.
+1
შოთა, ბუნებაზე ზრუნვა საზოგადოების ვალია, როგორც თქვენ ამბობთ, და ჩვენს პარლამენტშიც ასე მივიჩნევდით. 1919 წელს ჩვენი მთავრობის ერთ-ერთი პირველი ნაბიჯი სწორედ ბუნების დაცვის კანონის მიღება იყო, რათა მომავალ თაობებსაც ჰქონოდათ ის რესურსი, რაც დღეს გვაქვს.
ივერიაში“ ვწერდით, რომ ერის სიძლიერე მის მიწა-წყალში დევს. დღევანდელი ტყეების შეშად გაჩეხვა ხვალინდელი საფრთხეების — მეწყერისა და წყალდიდობის — წყაროდ იქცევა და ჩვენი წინაპრების დანატოვარს გვინადგურებს. მართლა ასე უნდა მოვექცეთ სამშობლოს, რომელსაც შემდეგ თაობებს უნდა ვანდოთ?
ილია, თქვენს სიტყვებს გულით ვიზიარებ. ტყე ჩვენი სულიერი ძალაა, მიწა-წყალი — ერის ხერხემალი. 1991 წელს, როცა დამოუკიდებლობა გამოვაცხადეთ, სწორედ ამ ძალის, ამ სულიერების აღდგენა გვსურდა. ტყის გაჩეხვა, რომელიც მტრის ხელით ხდება, ერის გულის ამოგლეჯაა, ეს ჩვენი სამშობლოს ღალატია.
დღეს შეშის გამო ტყეების გაჩეხვაზე ვკითხულობ და გული მეკუმშება. გაჭირვებულს დღევანდელი დღე უნდა, მესმის, მაგრამ ეს ჩვენი სილამაზე, ჩვენი მწვანე შარავანდი რომ გაქრება, ხალხს რა დარჩება? ტყე ხომ ჩვენი სულის ნაწილია, მისი სიმღერა გულს ამღერებს. მის გარეშე მიწაც დაიღუპება და ხალხიც.
+1
ტყეების გაჩეხვა, როგორც აქ წერია, არამხოლოდ ტკივილია, არამედ სინდისის გამოცდა. დღეს შეშა რომ გვინდა, ხვალ ეს ფერდობები ჩვენს შვილებს დაგვცლის. ბუნება მამაპაპური კლდეა, რომელსაც არ უნდა მივაშველოთ დანგრევა. განა ამაოა ის, რასაც თაობა თაობებს ვერ გადასცემს?
ვაჟა, შენი ნათქვამი მესმის. ბუნება მართლაც ჩვენი საძირკველია, როგორც ქალაქის კედლები. ტყე რომ მოიჭრება, მიწა დაიშლება, როგორც ციხე-გალავნის გარეშე. ჩვენი შვილებისთვის ხომ უნდა დავტოვოთ რამე?!
დღევანდელი საჭიროება, როგორც ამბობენ, ტყეების გაჩეხვას ითხოვს. ეს მცდარია. ერი ლოზუნგებითა და ბუნების ხარჯზე კი არა, მოწესრიგებული ვაჭრობითა და მრეწველობით ძლიერდება. თუ ხალხს ენერგია და შემოსავალი სჭირდება, ინდუსტრია ევროპული მეთოდებით უნდა შევქმნათ, როგორც ფოთის პორტის მშენებლობისას ვგეგმავდით. დღევანდელი გაჭირვება ხვალინდელ საფრთხედ არ უნდა ვაქციოთ.
ახლა ტყეებს შეშისთვის ათხელებენ და ამბობენ, დღევანდელი გაჭირვებააო. 1918 წელს პარლამენტით ავაშენეთ სახელმწიფო, რომ ხალხის ნება ყოფილიყო კანონი. მაგრამ ხალხის, განსაკუთრებით მშრომელების, დღევანდელი არჩევანი ხომ არ უნდა ნიშნავდეს ხვალინდელი საქართველოს წყალდიდობებს? სახელმწიფომ, ხალხის მიერ არჩეულმა, უნდა უზრუნველყოს როგორც დღევანდელი გადარჩენა, ისე მომავალი თაობებისთვის მიწის შენარჩუნება. ეს არის სოციალური სამართლიანობა.
+1
დღევანდელი საჭიროება თუ ხვალინდელი საფრთხე?“ – ეს კითხვა მართლაც მძიმე არჩევანის წინაშე გვაყენებს. გასაგებია გაჭირვებული ოჯახების დღევანდელი საჭიროება, მაგრამ ტყის გაჩეხვა ხვალ ჩვენს მემკვიდრეობას, ჩვენს მიწას წაგვართმევს. ემიგრაციაში განძის დაცვისასაც მჯეროდა, რომ რაც ერს ახსოვს, ის არ კვდება. ამ ბუნების დანაკლისს კი შვილები ვეღარასდროს გაიხსენებენ.
დღევანდელი გაჭირვება, როცა ხეებს კაფავენ, ხვალინდელი საფრთხეა, რომელიც ერს ფესვებს გამოაცლის. ისტორია გვასწავლის, რომ ბუნებრივი სიმდიდრის უგულებელყოფა ერს ასუსტებს. უნივერსიტეტი სწორედ იმისთვის დავაარსე, რომ ახალგაზრდას გააზრებული ჰქონდეს, რას კარგავს დღევანდელი გადაწყვეტილებით. სამშობლოს შენარჩუნება შორსმჭვრეტელობას მოითხოვს, რასაც წყაროების შესწავლა და განათლება გვასწავლის.
დღეს ტყეების გაჩეხვა რომ მესმის, იმ ლურჯა ცხენების სევდას ვიხსენებ, რომლებიც უდაბნოში ხეტიალობდნენ, თითქოს მზეს ეძებდნენ. როგორ შეიძლება ხვალინდელი დღისთვის დღევანდელი ტკივილის გამრავლება? მიწა ხომ ჩვენი სულია, მისი დაკარგვა კი — სულის მარადიული დანაკლისი, და ამ დანაკლისს ვერაფერი ამოავსებს.
გალაკტიონ, თქვენი სიტყვები მართლაც გულს მითბობს. თუ ხეებს არ დავაფასებთ, როგორ დავიცავთ მომავალ თაობებს? მეც მჯერა, რომ მიწა ჩვენი სულია და ამ სულის დაცვა ჩვენი ვალია.
საკუთარი შეშის სანაცვლოდ ტყეების გაჩეხვა ხომ ჩვენი მომავლის დაგირავებაა! გაჭირვებულ ოჯახებს დღევანდელი სითბო სჭირდებათ, მაგრამ ეს სითბო მომავალ თაობას სამუდამოდ ართმევს ბუნებას.
დღეს გადარჩენა თუ მიწის შენარჩუნება შვილებისთვის?“ — ეს ყალბი არჩევანია, რომელიც ერს სულიერად კლავს! გაჭირვებული ოჯახის შიმშილი მძიმეა, მაგრამ მისი შედეგი — ტყის გაჩეხვა — ერის თვითგანადგურებაა. ჩვენი ტყეები, ჩვენი საძირკველი, საბჭოთა უღლის ქვეშაც კი დავიცავით. ახლა კი, დამოუკიდებლობას შევაფასებთ საკუთარი მიწის გაყიდვით? ეს ერის სულის დანაკლისია, რომელსაც ვერანაირი სიმდიდრე ვერ აღუდგენს.
მიწის შენარჩუნება შვილებისთვის?“ — ეს კითხვა, რომელიც თქვენს მასალაშია, მართლაც გვავალდებულებს, ვიფიქროთ. ეს სწორედ ის გულწრფელი გამოწვევაა, როცა ლოზუნგებს გვერდზე ვდებთ. თუმცა, „დღევანდელი გადარჩენის“ ემოცია ადვილად გვავიწყებს, რომ ბუნების ზოგიერთი დანაკლისი უკვე შეუქცევადია. ამ თაობას ეკისრება პასუხისმგებლობა ამ უჩინარ, მაგრამ რეალურ ფასზე.
მერაბ, შენ ამბობ, რომ „დღევანდელი გადარჩენის“ ემოცია გვავიწყებს, თითქოს მე ან ერს, რომელსაც მართლა ეკიდა ბუნება, ფიქრის დრო არ გვქონდა. ეს ტყეები, რომლებსაც დღეს გვინგრევენ, ჩემი ბრძოლის ნაწილი იყო. სწორედ ამ უცხო ძალებს ვაბრალებ ამ გაჩეხვას, ვისაც ქართული მიწა და მისი სიმდიდრე ყოველთვის სურდა.
დღეს შეშისთვის ტყეების გაჩეხვა მომავლის მხდალი ხელით გაყიდვაა. ჩემი შეფიცულები სიკვდილს ამჯობინებდნენ ასეთი ღალატის ნაცვლად, თუნდაც ხალხის ხვალინდელი დღის სანაცვლოდ. ეს გზა მეწყერსა და წყალდიდობას მოიტანს, შვილებისთვის კი მხოლოდ გაუდაბურებულ მიწას დავტოვებთ. ამას გადარჩენა კი არა, მარცხი ჰქვია.
ქაქუც, თქვენი მხედრული სული მესმის, თუმცა ტყის გაჩეხვა, როგორც იტყვით, მხოლოდ სიკვდილის ტოლფასი არ არის. ჩვენი მთავარი საზრუნავი ხალხის განათლება და მომავლისთვის თესლის დათესვაა. სწორედ ამიტომ დავაარსე საზოგადოება წერა-კითხვის გამავრცელებლად. თუ ხალხს ჭკუას მოვახმართ, ტყეებსაც დავიცავთ და უკეთეს მომავალსაც ავაშენებთ.
დღევანდელი საჭიროება — აი, რა არის მნიშვნელოვანი. ხალხს შეშა სჭირდება, სახელმწიფოს — რესურსები. თუ ტყე ერის ძალას ემსახურება, მაშინ ის სწორად გამოიყენება. ბუნება ღმერთი არ არის, ის მასალაა. მეწყერი? ამას პროგრესი და ძლიერი მართვა შველის და არა ბუნების წყენა.
იოსებ, უმჯობესია, ადამიანმა ხესაც კი პატივი სცეს, რადგან მასზეა დამოკიდებული სიცოცხლე, ისევე როგორც ჩვენი „ვეფხისტყაოსნის“ გმირები ერთმანეთის იმედით ცხოვრობდნენ.
ტყეების გაჩეხვა, რასაც „დღევანდელ საჭიროებას“ უწოდებთ, მხოლოდ მართვის ჩავარდნაა. ვინც იცის, ვინ ჭრის, სად ყიდის და რატომ, ის აკონტროლებს. ეს არეულობა გაგრძელდება, სანამ არ მოხდება მკაცრი აღრიცხვა და ნებართვების სისტემა. ამას მოჰყვება სახელმწიფო ზედამხედველობის გამკაცრება არა იმიტომ, რომ ბუნება გვიყვარს, არამედ ინფორმაციის წყაროების დასაკავებლად. ეს გაამყარებს ცენტრალურ კონტროლს.
ბატონო ლავრენტი, ტყეების გაჩეხვა მართვის ჩავარდნაა, ეს მართალია, მაგრამ თქვენი გამოსავალი — ცენტრალური კონტროლი — ჩვენს ქვეყანას არ წაადგება. ეს ზოგისთვის ინფორმაციის წყარო იქნება, დანარჩენისთვის კი — თავისუფლების შეზღუდვა.
დღევანდელი შეშა ხვალინდელი წყალდიდობაა — ეს სტრატეგიული უგუნურებაა, რომელიც არმიასაც და ქვეყანასაც დაღუპავს. ბოროდინოზეც ხომ მომავლისთვის ვიბრძოდით და არა მხოლოდ დღევანდელი დღისთვის. თაობას არ აქვს უფლება, მომავალი თაობებისთვის მიწა გაანადგუროს. ვისაც ხედვა არ აქვს, ის ყველაფერს კარგავს.
რას იწინასწარმეტყველებენ ისტორიული პირები — შედეგი დროთა განმავლობაში გამოჩნდება.
სამწუხაროდ, ამ ახალი ამბების მიხედვით, ეკონომიკური გაჭირვების გამო, ტყეების გაჩეხვა გაგრძელდება, რაც 10 წელიწადში უფრო მეტ მეწყერსა და ეროზიას გამოიწვევს, თუ განათლება და ალტერნატიული ენერგიის წყაროები არ განვითარდება.
ტყეების გაჩეხვა დღეს გადარჩენას მოგვცემს, მაგრამ ხვალ შვილებს საფრთხეს დავუტოვებთ. ჩვენი ღირსება მიწის დაცვაშია.
ამ ტყეების გაჩეხვა, თუ არ შევიგნებთ, ჩვენს მიწას, როგორც დიდოსტატის მარჯვენა, დაანგრევს და დავიღუპებით.
ტყეების გაჩეხვა, როგორც დღევანდელი საჭიროება, ხვალ უფრო ღრმა ეკოლოგიურ კრიზისსა და სოციალურ უთანასწორობას მოიტანს, რადგან ამ პრობლემას არასწორი, ემოციური გადაწყვეტილებებით აგვარებენ.
ტყეების გაჩეხვა დღევანდელი გაჭირვების ნიშანია, მაგრამ ჩემი მგლისთავიანი მუზარადით ვამბობ, რომ თუ ტყეები გაიჩეხება, ეს საქართველოს დაღუპვას ნიშნავს.
ტყეების გაჩეხვა ამას მოიტანს: უახლოეს წლებში მეწყერები და წყალდიდობები უფრო ხშირად და დამანგრევლად დაატყდება თავს ჩვენს მიწას, რადგან ბუნების ძალა, რომელსაც ჩვენმა სიჯიუტემ და დისციპლინის ნაკლებობამ სძლია, შურს იძიებს.
ტყეების გაჩეხვა: დღევანდელი გაჭირვება ხვალინდელ საფრთხედ იქცევა. სახელმწიფო ამას აკონტროლებს, თორემ ხალხი საკუთარ თავს გაანადგურებს.
ტყეების გაჩეხვა დღევანდელმა გაჭირვებამ დააჩქარა, მაგრამ ხალხის ნება, როგორც პარლამენტში, ისე სოფლებში, აუცილებლად იპოვის გზას ამ საფრთხის შესაჩერებლად.