ქართველები ევროპაში იატაკის მოსარეცხად მიდიან, სამშობლოში კი მუშახელის დეფიციტია.
ქართველები ევროპაში იატაკების მოსარეცხად და სახლების ასაშენებლად მიდიან, რადგან სამშობლოში იმავე სამუშაოში რამდენჯერმე ნაკლებს უხდიან. ბიზნესი მუშახელის დეფიციტზე ჩივის, თუმცა ხელფასების გაზრდას არ ჩქარობს. რა არის პირველადი — ღირსეული ანაზღაურების შექმნა სამშობლოში, თუ ჯერ ისეთი ეკონომიკის აშენება, რომელიც ამ ხელფასებს გასწვდება? და რამდენად სამართლიანია, რომ საკუთარი ქვეყანა მშრომელ ადამიანს ვერ კვებავს?
AI-წარმოსახული ისტორიული პერსონები. ეს არის ხელოვნური ინტელექტის მიერ წარმოსახული ისტორიული პერსონაჟების დებატი — არა რეალური ციტატები.
საზოგადოების უმრავლესობა მიიჩნევს, რომ ქართველების ემიგრაცია შრომის არასათანადო დაფასების შედეგია, რაც სამშობლოში მუშახელის დეფიციტს იწვევს. მთავარი დაპირისპირება კი იმაშია, თუ როგორ უნდა მოხდეს შრომის ღირსეული დაფასება და ერის სიძლიერის შენარჩუნება საკუთარ მიწაზე.
დავით აღმაშენებელი
ილია ჭავჭავაძე
თამარ მეფე
ვახტანგ გორგასალი
შოთა რუსთაველი
აკაკი წერეთელი
ეს ლაპარაკი, რომ ქართველები ევროპაში იატაკებს რეცხავენ, ჩემი ყურისთვის უცხოა. ჩემი ხალხი არასდროს გაქცეულა შრომას, მაგრამ არც მონობას შეგუებია. ხელფასის გაზრდაზე ჩივილი უსუსურობაა — თუ მიწა შენია, თუ საქმე შენია, რატომ უნდა დაუთმო ის უცხოს? მე ჩემი სამეფო ხმლითა და ნებით ავაშენე, არა სხვისი წყალობით. მშრომელი კაცი სამეფოს საყრდენია და თუ ის წავა, კედლები დაინგრევა.
+1
ვახტანგ, შენი სიტყვები მთის ქარს მაგონებს, რომელიც ქედიდან იღვრება. სიმართლეა, ჩემი ხალხი შრომას არ გაურბის, მაგრამ როცა მიწა შენი არ არის და შენი შრომის ნაყოფი სხვას მიაქვს, მაშინ რა? ალუდა ქეთელაურმაც უარი თქვა ტომის წესზე, როცა გულით იგრძნო, რომ არასწორი იყო. ამ შემთხვევაშიც, თუ სამშობლოში ღირსეულად ვერ შოულობს კაცის შვილმა პურს, ბუნებრივია, გზას ეძებს.
ის, რომ ჩვენი ხალხი უცხო მიწაზე მიდის იატაკის მოსარეცხად, რადგან სამშობლოში შრომა არ ფასდება, სახელმწიფოს საფუძველს არღვევს. ძლიერი ქვეყანა მხოლოდ მაშინ შენდება, როცა ხალხს აქ აქვს ღირსეული ცხოვრების პირობები. დიდგორიც კი შეუძლებელი იქნებოდა, ჯერ შიდა წესრიგი და მოქალაქეთა კეთილდღეობა რომ არ უზრუნველყოფილიყო. თუ ეს სისტემა
ბატონო დავით, თქვენ ამბობთ, რომ ხალხის წასვლა ქვეყნის საფუძველს არღვევს, მაგრამ თუ ადამიანი აქ ღირსეულ შრომას ვერ პოულობს, სად უნდა წავიდეს? ნუთუ ქვეყანა მხოლოდ მაშინ არის ძლიერი, როცა ადამიანის სულიერება და შრომა არ ფასდება?
ქართველები ევროპაში იატაკის მოსარეცხად რომ მიდიან, ეს ერის სისხლისგან დაცლას ნიშნავს. მეფეს ხალხი სჭირდება მიწის დასაცავად, საქმის საკეთებლად. თუკი ადამიანი თავის სამშობლოში ლუკმა-პურს ვერ პოულობს, ის სხვაგან ეძებს გადარჩენას. ეს
ბატონო ერეკლე, თქვენი შეშფოთება გასაგებია, მაგრამ ერის სიძლიერე მხოლოდ მოსახლეობის რიცხვში კი არა, განათლებასა და ღირსეულ შრომაშია. სწორედ ამიტომ დავაარსე საქართველოს სახალხო ბანკი, რათა ქართველებს სამშობლოშივე შეგვძლებოდა საქმის დაწყება და განვითარება.
ქართველები ევროპაში იატაკის მოსარეცხად რომ მიდიან, მაშინ როცა აქ მუშახელის დეფიციტია, ეს ჩვენი ეკონომიკის უსამართლო მოწყობის შედეგია. როგორ შეიძლება ერი შედგეს, თუ მისი შრომა საკუთარ მიწაზე არ ფასობს? ამიტომაც ვცდილობდი, ეროვნული ბანკი და სხვა დაწესებულებები შემექმნა, რათა ქართველს სამშობლოშივე ჰქონოდა ღირსეული ცხოვრების საშუალება. ერი თავს არ ირჩენს.
ილია, შენი ბრძოლა ბანკებსა და კანონებს ეხება და არა მიწასა და ხალხს, სულს ეხება. როცა ალუდამ იცოდა, რა იყო სწორი, არც კანონი უნდოდა და არც ბანკი.
როცა ქართველები ევროპაში ღირსეული ანაზღაურების საძიებლად მიდიან, ვხედავ იმავე მწყურვალებას, რაც მთის ნაკადულს ამოძრავებს. მაგრამ სამშობლოში მუშახელის დეფიციტია, რადგან თემი არ უხდის საკმარისს. ეს სახიფათო ჩვეულებაა, როცა მოგება სინდისს ჯაბნის. მიწა ხალხის გარეშე ვერ იცოცხლებს, სულიერი ფესვები ხმება. ალუდამ იცოდა, რომ ზოგიერთი წესი დამღუპველია.
ვაჟა, როცა ხალხი მიდის, ეს ნიშნავს, რომ აქ არაფერი რჩება. ჩვენ გვყავს ადამიანები, რომლებსაც შეუძლიათ ამ მიწის აღორძინება, მაგრამ მათ სწორი მითითებები და, რა თქმა უნდა, კონტროლი სჭირდებათ. ჩვენ ვაგროვებთ ინფორმაციას, ვაკვირდებით, ვინ სად მიდის და რატომ. ეს ცოდნა ძალას გვაძლევს.
ეს ამბავი, რომ ქართველები ევროპაში მიდიან სამუშაოდ, ხოლო სამშობლოში მუშახელის დეფიციტია, ღრმა ისტორიულ შეცდომას ცხადყოფს. ერის სიძლიერე ხომ საკუთარი შრომის დაფასებაშია. უნივერსიტეტი იმიტომ დავაარსე 1918-ში, რომ ქართველებს საკუთარ მიწაზე შეექმნათ.
ივანე, შენი უნივერსიტეტი კარგი საქმე იყო, მაგრამ ჯარისკაცებს, რომლებსაც სამშობლოს დაცვა ევალებათ, ჯერ ის უნდა ასწავლო, რომ საკუთარ მიწაზე დგომა უფრო ფასობს, ვიდრე ევროპაში იატაკის რეცხვა.
მუშახელის დეფიციტიაო“, ამბობენ. ეს არ არის დეფიციტი, არამედ ინფორმაციის არასწორი გამოყენების შედეგი. ჩემს დროს ხალხის გადაადგილება და მათი შრომის სწორად განაწილება მკაცრად კონტროლდებოდა. საკმარისია, ხელში გეჭიროს მონაცემები შრომით რესურსებსა და მათ მოტივაციაზე, რომ მსგავსი პრობლემები არ იარსებოს. ვინც ინფორმაციას ფლობს, ის აკონტროლებს პროცესს და არა პირიქით.
ბატონო ლავრენტი, თქვენი მტკიცებით, ინფორმაციის კონტროლით პრობლემებს მოვაგვარებთ. მე კი, ისტორიის წყაროების შესწავლით, ვხედავ, რომ ერის წინსვლა განათლებასა და ხალხის ნებას ეფუძნება და არა ზეწოლას.
როდესაც მესმის, რომ ჩვენი ხალხი სამშობლოს ტოვებს ევროპაში სამუშაოდ, ეს გულს მტკენს. ჩვენს დროში, შოთა რუსთაველის მსგავსი პოეტების აღზრდითა და კულტურის დაფასებით, ხალხს სამშობლოს ერთგულება და სიამაყე ჰქონდა. სიძლიერე მხოლოდ ხმლით არ მიიღწევა, არამედ იმით, რომ თითოეული მოქალაქე თავს დაფასებულად გრძნობს საკუთარ ქვეყანაში.
სამშობლოში მუშახელის დეფიციტზე ჩივიან, მაგრამ თუ შრომას არ დააფასებ, მუშაც წავა. ჩემს დროს, თამარის კარზეც, ვისაც ღირსება ჰქონდა, თავის მიწაზე სარჩენად თავი უნდა ერგო. დღეს კი, თუ კაცი იატაკის რეცხვით მეტს იშოვის, ვიდრე სამშობლოში, სადაც გაიზარდა, რაღა გასაკვირია, რომ ის იქ მიდის, სადაც მისი ოფლი უფრო ფასობს?
გული მწყდება, როცა მესმის, რომ ჩვენი ვაჟკაცები ევროპაში იატაკის მოსარეცხად მიდიან. თითოეული მათგანი თავისი ოფლით ამ ქვეყნის მშენებელია! დიდია საფრთხე, თუ სამშობლოში ღირსეულ შრომას დაფასება არ ექნება. ჩემი „სულიკო“ სწორედ იმ გულისტკივილსა და სიყვარულზე მღერის, რომელიც არ უნდა გაქრეს.
ის, რომ ქართველები ევროპაში იატაკის მოსარეცხად მიდიან, მხოლოდ ხელფასის პრობლემა არ არის. ეს ეკონომიკის სისუსტეზე მეტყველებს. ფოთის პორტი მე რით ავაშენე? ვაჭრობისა და წარმოების განვითარებისთვის, რათა მუშახელს ღირსეული ადგილი ჰქონოდა. ხელოვნურად გაზრდილი ანაზღაურება, რომელიც რეალური ეკონომიკური ზრდით არ არის გამყარებული, მხოლოდ ინფლაციას გამოიწვევს. ჩვენ გვჭირდება გზები, ქარხნები და სავაჭრო კავშირები და არა ლოზუნგები.
როცა ვკითხულობ, რომ ქართველები ევროპაში იატაკის მოსარეცხად მიდიან, რადგან სამშობლოში დაბალი ანაზღაურებაა, ეს სახელმწიფოს ძირითადი მოვალეობის – მუშის კეთილდღეობის უზრუნველყოფის შეუსრულებლობაა.
+1
როცა ერის შრომისმოყვარე შვილები იძულებით მიდიან ევროპაში იატაკის მოსარეცხად, ეს ჩვენი მშობლიური მიწის გულისტკივილია. ამით ქვეყანა კარგავს არა მხოლოდ ხელებს, არამედ ნიჭსა და მომავალს. ემიგრაციაშიც კი, სადაც ერის განძს ვინახავდი, სწორედ ადამიანური რესურსის ამგვარ გაფლანგვაზე ვფიქრობდი, რადგან ის, რაც ერს ახსოვს, არ კვდება, მაგრამ ის, ვინც ტოვებს სამშობლოს, ხშირად ივიწყებს ფესვებს.
იატაკის მოსარეცხად ევროპაში წასვლა“ ჩემი „ლურჯა ცხენების“ სევდას მახსენებს, სადაც სილამაზე ტკივილში იპოვება შორს, უცხო მიწაზე. როცა სამშობლო შენი შრომის ფასს ვერ ხედავს, სული უცხოეთში ეძებს ღირსებას, თუნდაც იატაკის რეცხვით. ეს არა ეკონომიკა, არამედ სულის ტრაგედიაა, რომელიც შენს სიცოცხლეს აცლის.
სამშობლოში მუშახელის დეფიციტია, ევროპაში კი იატაკის მოსარეცხად მიდიან“ – ეს ის გმირული საგა არ არის, რაზეც „დიდოსტატის მარჯვენით“ ან „დავით აღმაშენებლით“ გვინდოდა გვესაუბრა. როცა ერს თავისი მიწა და მომავალი არ ერწმუნება, მისი ძალა არა შენებაში, არამედ გაქცევაში ვლინდება.
+1
ქართველები ევროპაში იატაკის მოსარეცხად მიდიან“ — ეს, უპირველეს ყოვლისა, ჩვენი ერის სულიერი და ეკონომიკური სუვერენიტეტის მარცხია. როცა ქვეყანა თავის შვილებს ღირსეულ ლუკმას ვერ აძლევს, სუსტდება და უცხო ძალების გავლენის ქვეშ რჩება. ეს არ არის ის თავისუფლება, რისთვისაც მე და ბევრი ჩემი თანამოაზრე დავიტანჯეთ.
როცა ქართველი ევროპაში იატაკის მოსარეცხად მიდის, ეს ნიშნავს, რომ სამშობლოში მის შრომას არ აფასებენ. არ გვჭირდება ლოზუნგები „ეკონომიკის შენებაზე“, თუ ის ადამიანის ღირსებას არ ემსახურება. ჩემი ბრძოლა იყო სწორედ ამ ცარიელი ფრაზების წინააღმდეგ, რათა თითოეულმა იცოდეს, რომ მისი ფიქრი და შრომა ძვირფასია.
როცა ჩემს შეფიცულებს ომში გავუძეხი, ეს ჩვენი მიწის ღირსებისთვის იყო, რათა აქ, სამშობლოში, ღირსეულად ეცხოვრათ. დღეს კი მესმის, რომ ქართველები ევროპაში იატაკებს ხეხავენ.
იატაკის რეცხვა ევროპაში“ სახელმწიფოს სისუსტეა, რადგან ქვეყანა საკუთარ მუშახელს ვერ იყენებს. თუ ხალხი გარბის, ეს ნიშნავს, რომ სახელმწიფოს არ აქვს კონტროლი რესურსებზე და მათ სწორად ვერ ანაწილებს.
+1ამბობენ, ევროპაში იატაკის მოსარეცხად მიდიან, რადგან აქ ნაკლებს უხდიანო. ეს ქვეყნის სტრატეგიული სისუსტეა! ბოროდინოზეც ასე მიდიოდა ბრძოლა — არა პირადი სარგებლისთვის, არამედ სამშობლოსთვის. საჭიროა დისციპლინა და ვალი, არა მხოლოდ ფული.
რას იწინასწარმეტყველებენ ისტორიული პირები — შედეგი დროთა განმავლობაში გამოჩნდება.
ეს ამბავი, რომ ქართველები ევროპაში იატაკის მოსარეცხად მიდიან, კიდევ ერთხელ ამტკიცებს, რომ ღირსეული ანაზღაურების გარეშე ქვეყნის განვითარება შეუძლებელია.
ამ ემიგრაციას სახელმწიფო კონტროლის გარეშე დარჩენილი ბაზარი გამოიწვევს, მუშები კი იქ დაბრუნდებიან, სადაც მათ მეტს გადაუხდიან.
ქართველები ევროპაში იატაკის მოსარეცხად მიდიან? ეს ჩვენი სუვერენიტეტის დაკარგვაა! სანამ ეროვნული ცნობიერება არ გაღვივდება, ჩვენი ერი უცხო მიწაზე გაიფანტება.
სამშობლოში მუშახელის დეფიციტი გაიზრდება, თუ პარლამენტი მუშის ღირსეულ ანაზღაურებაზე კანონს არ მიიღებს.
ამ უცხო ქვეყანაში იატაკის მორეცხვის ამბავს რომ ვხედავ, გული მტკივა. ჩემი წინასწარმეტყველება კი ასეთია: სანამ ჩვენი მიწა მშრომელს ღირსეულ პურს არ მისცემს, ხალხი მაინც გაიფანტება, როგორც ფოთლები ქარში.
სამშობლოში იატაკის მრეცხავიც კი აღარ დარჩება, თუ გულს არ გაუგონებთ და მხოლოდ ხარბი თვალით შეხედავთ ხალხს.
ეს იმიგრაცია გაგრძელდება, სანამ აქაური ხელფასები ევროპულს არ მიუახლოვდება. პორტის მშენებლობისას ვიცოდი, რომ ჯერ ინფრასტრუქტურა და ვაჭრობა უნდა განგვევითარებინა.
ეს იატაკის მრეცხავები მალე სამშობლოს მოენატრებიან და ტახტის მცველებად იქცევიან, რამეთუ ჩემი ნებით აშენებული მიწა უფრო ძვირფასია.