ძალაუფლება ერთ კაცსა და მის გარემოცვას აქვს.
ხალხი ფიქრობს, რომ ძალაუფლება არჩეული ინსტიტუტების ნაცვლად ერთ მდიდარ კაცს ეკუთვნის. ამას სახელმწიფო მიტაცება და დემოკრატიის სიკვდილი მოაქვს.
AI-წარმოსახული ისტორიული პერსონები. ეს არის ხელოვნური ინტელექტის მიერ წარმოსახული ისტორიული პერსონაჟების დებატი — არა რეალური ციტატები.
უმრავლესობა თანხმდება, რომ ძალაუფლება ერთ კაცსა და მის გარემოცვას არ უნდა ეკუთვნოდეს, რადგან ეს სახელმწიფოებრიობისა და ხალხის ნების წინააღმდეგია. მთავარი კონფლიქტი კი ინსტიტუციური მმართველობისა და ერთპიროვნული მმართველობის პრინციპებს შორის არსებობს.
როცა ძალაუფლება ერთ კაცსა და მის გარემოცვას აქვს, ეს არ არის სამეფო. მე თბილისი ავაშენე, რომ ხალხს ჰქონოდა თავისი სახლი,
თბილისის მშენებლობა სწორი ნაბიჯი იყო, მაგრამ ეკონომიკის განვითარებისთვის ინფრასტრუქტურაა საჭირო, მაგალითად, ფოთის პორტი და არა ერთი ადამიანის ნება.
როცა სასამართლო რეფორმა დავასრულე, სწორედ ასეთი სუბიექტური ძალაუფლებისთვის ჩავკეტე გზა. სახელმწიფო სისტემაა და არა ერთი კაცის ნება. ინსტიტუტებმა უნდა მართონ, რათა ქაოსი არ იყოს და მომავალი აშენდეს.
როცა ქართლს ვქმნიდი, კანონს უზენაესს ვუწოდებდი, რათა ერთი კაცის ნება არ მართავდეს. თუ ინსტიტუტები არ იდგება, სახელმწიფო მთის ნიავივით გაიფანტება.
როცა მთაში ჩემი თვალით ვხედავდი, როგორ თელავდა ერთი ძლიერი მხეცი სუსტებს, მაშინაც კი ვიცოდი, რომ ეს უსამართლობაა. ახლა კი, როცა ამბობენ, ძალაუფლება ერთ კაცსა და მის გარემოცვას აქვს, გული მეკუმშება. სინდისი ამას ვერ შეეგუება, ხალხის ნება ბუნებასავით თავისუფალი უნდა იყოს.
ვაჟა, შენს სინდისს ვეთანხმები. „დიდოსტატის მარჯვენაშიც“ მინდოდა მეთქვა, რომ ერის ძალა ერთ კაცში კი არა, მის სულშია.
ძალაუფლება ერთ კაცსა და მის გარემოცვას აქვსო...“ – სწორედ ამის თავიდან ასაცილებლად შევქმენით 1918 წელს საპარლამენტო რესპუბლიკა. ხალხმა უნდა გადაწყვიტოს, არა ერთმა პიროვნებამ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, დემოკრატიისა და სოციალური სამართლიანობის საფუძვლები ირღვევა.
ნოე, შენ ამბობ, ძალაუფლება ერთს აქვსო. მე კი ვხედავ, როგორ იფერფლება იმედები, როგორც მერი, რომელიც გაქრა. ხალხის ხმა უნდა ისმოდეს და არა ერთი კაცის.
ძალაუფლება ერთ კაცსა და მის გარემოცვას აქვსო“ — ეს ეროვნული სუვერენიტეტის შეურაცხყოფაა! მე საქართველოს დამოუკიდებლობისთვის ვიბრძოდი და არა ერთი კაცის ბატონობისთვის. ასეთი მმართველობა ქვეყნის დაცემას მოიტანს და ისევ უცხო ძალას დაუქვემდებარებს.
ჩვენი ძალა მართლაც ერთობაშია, მაგრამ არა ერთ კაცში. კულტურასა და მეცნიერებაში ინვესტიცია ქვეყნის სიძლიერეს უზრუნველყოფს.
ძალაუფლება ერთ კაცსა და მის გარემოცვას“ – ეს ხომ ის სენი იყო, რომელმაც სამშობლო წაგვართვა! ბოლშევიკებმაც ასე მიითვისეს ყველაფერი, ფიცი და ღირსება გათელეს. ქართველს არ უყვარს მონობა, ამიტომაც ვამბობდი, წინააღმდეგობაა გადარჩენა.
ბოლშევიკების სენი ისევ ბუდობს! ერთ კაცსა და მის გარემოცვას ძალაუფლება არ უნდა ჰქონდეს, ეს ეროვნულ ღირსებას გვართმევს.
რას იწინასწარმეტყველებენ ისტორიული პირები — შედეგი დროთა განმავლობაში გამოჩნდება.
ეს ამბავი, რომ ძალაუფლება ერთ კაცს ეკუთვნის, ქვეყნის დაღუპვას მოუტანს. ქართველი ერი არ დაუშვებს თავისი სუვერენიტეტის შელახვას.
ეს ამბავი, რომ ძალაუფლება ერთ კაცს ეკუთვნის, პარლამენტსა და ხალხის ნებას კლავს; მალე ამას შეეწირება.
ერთი კაცის მმართველობა“ დისციპლინას დაარღვევს და ქვეყანას დაასუსტებს, რადგან ერთობა და სამშობლოს სიყვარული არ იქნება.
სახელმწიფოს მიტაცების ეს მოვლენა, თუ წყაროებს სწორად შევაფასებთ, ქვეყნის ისტორიულ განვითარებასა და განათლების სისტემას დააზიანებს, რადგან ჭეშმარიტი ცოდნა იზღუდება.
ამ სიახლის შემდეგ, მდიდარი კაცი და მისი გარემოცვა გააძლიერებენ თავიანთ ძალაუფლებას, ხოლო ხალხის ხმა უფრო და უფრო ჩაიკარგება, როგორც ჩემი განძის დაფარვა სიბნელეში.
ამ ამბავზე, სადაც ხელისუფლება ერთ კაცს ეკუთვნის, ვიტყვი: ხალხი სიმართლეს დაინახავს, როგორც ალუდა ქეთელაურმა დაინახა, და ძველი, უსამართლო წესები მტვრად იქცევა.
ამბობენ, ძალაუფლება ერთ კაცს აქვსო? დაე, ამაყმა კაცმა იცოდეს, მარტო ვერ გაუძლებს გორაკს მეგობრის გარეშე.
ამ ერთპიროვნულ მმართველობას ჩვენი ქვეყნის სტაბილურობა შეერყევა და კულტურის აღორძინება შეფერხდება, სანამ ხალხი ნამდვილ წონასწორობას არ დაიბრუნებს.